Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΟΨΕΩΝ

Ιστορικά οι όψεις λέγεται ότι πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στην αιγυπτιακή αστρολογία των ελληνιστικών χρόνων. Οι Αιγύπτιοι της εποχής – που δεν ήταν βέβαια οι γνωστοί Αιγύπτιοι των πυραμίδων που ξέρουμε αλλά μάλλον οι ελληνιστές αιγύπτιοι της εποχής της Κλεοπάτρας – επηρεασμένοι κυρίως από τη πυθαγόρεια θεωρία των αριθμών και έχοντας πάρει στους πρόσφατους αιώνες και το ζωδιακό κύκλο από τους Βαβυλώνιους λέγεται ότι εφάρμοσαν πρώτοι τη θεωρία των όψεων. Μαρτυρίες γι’ αυτό εμφανίζονται σε αποσπάσματα ιστορικών έργων της εποχής που αποδίδουν τις όψεις στην αιγυπτιακή αστρολογία, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν έχουμε χειροπιαστά ονόματα και διευθύνσεις.
Τη στιγμή που συμβαίνει μία όψη έχουμε μία γωνιακή απόσταση μεταξύ δύο πλανητών που σχετίζεται με κάποιο υποπολλαπλάσιο του κύκλου. Όταν οι δύο πλανήτες είναι διαφορετικής κατηγορίας ο πιο βαρύς πλανήτης ενεργεί, ενώ ο πιο γρήγορος χρωματίζεται και ακολουθεί. Θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε την όψη σαν μία έμμεση τοποθέτηση του γρήγορου πλανήτη στο ζώδιο που κυβερνά ο πιο αργός. Π.χ. μία όψη Σελήνης – Κρόνου θα μπορούσε να περιγραφεί σα θέση της Σελήνης στον Αιγόκερω).
Αυτά τα αποτελέσματα λόγω της μοναδικότητας των συνδυασμών μεταξύ των δέκα πλανητών καταλήγουν να περιγράφουν μία μοναδική – τελικά – προσωπικότητα, η οποία έρχεται στον κόσμο τη στιγμή της γέννησης, καθώς η στατιστική πιθανότητα επανάληψης των ίδιων όψεων από τους ίδιους πλανήτες στις ίδιες θέσεις είναι απειροελάχιστη.
Ο λόγος που εξετάζουμε τις γωνιακές αποστάσεις μεταξύ πλανητών είναι γιατί πιστεύουμε ότι περιγράφουν το δυναμικό ενός πλανήτη σε ένα υψηλότερο επίπεδο από αυτό του ζωδίου και του οίκου στο οποίο βρίσκεται. Όπως οι ηθοποιοί στο θέατρο, έτσι και οι πλανήτες πέρα από το ρόλο που έχουν να παίξουν και το σκηνικό, διαμορφώνουν τη γενική εικόνα της παράστασης κι από τη μεταξύ τους χημεία (δεν είναι λίγες οι φορές που πάμε να δούμε μία παράσταση για τη χημεία των πρωταγωνιστών.
Όψεις λέμε ότι σχηματίζουν μεταξύ τους όχι μόνο οι πλανήτες, αλλά και διάφορα σημεία στο χάρτη (Ωροσκόπος, Μεσουράνημα, Δεσμοί Σελήνης, κλπ). Ωστόσο στο στάδιο της εκπαίδευσης που είμαστε θα επιμείνουμε κυρίως στις όψεις που σχηματίζονται μεταξύ των πλανητών. Αυτές άλλωστε είναι και οι πιο σημαντικές. Στην πορεία των μαθημάτων θα δούμε παραδείγματα όπου θα φαίνεται πώς οι όψεις που σχηματίζονται με τα σημεία στο χάρτη είναι περισσότερο μονόπλευρες, δηλαδή περιγράφουν κυρίως τη ροή ενέργειας από τον πλανήτη προς το σημείο. Ενώ στις όψεις που θα εξετάσουμε εδώ, η ροή αυτή είναι αμφίπλευρη και από και προς τον κάθε πλανήτη.
Ειδικού τύπου θεωρούνται επίσης και οι όψεις (κυρίως σύνοδοι) με τους Απλανείς αστέρες, ωστόσο επειδή δεν έχουμε εξετάσει τους Απλανείς αστέρες ως τώρα θα αποφύγουμε την ανάπτυξη κι αυτού του θέματος. Θα πούμε απλά ότι στις περιπτώσεις συνόδου, θεωρείται ότι οι Απλανείς αστέρες χρωματίζουν τον πλανήτη που επηρεάζουν, χωρίς να λαμβάνουν όμως ενέργεια από αυτόν.
Οι όψεις υπολογίζονται σε μοίρες καθώς η προβολή τους γίνεται στην εκλειπτική που έχει το φαινομενικό σχήμα ενός κύκλου 360 μοιρών.
Όσον αφορά την ερμηνεία τους η σύγχρονη άποψη για τις όψεις είναι ότι κάθε τύπος όψης μπορεί να έχει δύο πλευρές: οι έντονες όψεις (ή δυσαρμονικές) μπορεί να φέρνουν δυσκολίες αλλά και ευκαιρίες για σημαντικό πρόοδο, ενώ οι εύκολες (ή αρμονικές) όψεις φέρνουν εύκολες συνθήκες, που οδηγούν όμως σε αδράνεια και έλλειψη προόδου. Ο ορισμός αυτός μας δείχνει ότι η όψη είναι κάτι δυναμικό που δουλεύεται από το άτομο. Αντίθετα η κλασσική άποψη της αστρολογίας για τις όψεις είναι ότι χωρίζονται σε αρμονικές και δυσαρμονικές με τις πρώτες να φέρνουν ευχάριστα και τις δεύτερες δυσάρεστα γεγονότα.
Ο αριθμητικός διαχωρισμός των όψεων είναι σημαντικός γιατί αποδίδει μία σημασία στην όψη, ανεξάρτητα ποιοι πλανήτες συμμετέχουν και σε ποια ζώδια ή οίκους είναι. Οι όψεις αυτές προκύπτουν από τη διαίρεση του ζωδιακού κύκλου σε ίσα τμήματα. Τα βασικά χαρακτηριστικά των όψεων με βάση την αριθμολογική τους διάσταση είναι τα εξής:

Πρώτος Αριθμός
Τμήμα του κύκλου σε μοίρες
Όψη
Ερμηνεία
1
0° – 360°
Σύνοδος
Ενότητα, συγχώνευση
2
180°
Διάμετρος
Διαχωρισμός, προβολή, αντίθεση, ισορροπία
3
120°
Τρίγωνο
Συνεργασία, αρμονία
4
90°
Τετράγωνο
Σύγκρουση εσωτερική, δυσκολίες, προκλήσεις
5
72°
Πεντάγωνο
Φαντασία, δημιουργικότητα, ταλέντο
6
60°
Εξάγωνο
Ανάπτυξη ικανοτήτων, σύνθεση μέσω εργατικότητας
8
45°
Ημιτετράγωνο
Το ήμισυ του τετραγώνου, δίνει δυσκολίες και προκλήσεις
12
30°
Ημιεξάγωνο
Το ήμισυ του εξαγώνου, αλλά παρόλα αυτά θεωρείται όψη αμηχανίας

Ωστόσο θα πρέπει να πούμε ότι όλες οι όψεις δε γεννήθηκαν ιστορικά όλες την ίδια εποχή. Αυτές που ίσχυαν εξαρχής είναι ο κύριες ή πτολεμαϊκές όψεις που θα δούμε και στη συνέχεια. Οι δευτερεύουσες όψεις προστέθηκαν σταδιακά στη συνέχεια, ενώ έπρεπε να φτάσουμε στον Κέπλερ, για να καταγραφεί μία συστηματική διαδικασία διαίρεσης του κύκλου με όλους τους δυνατούς αριθμούς. Η διαδικασία αυτή επέτρεψε στον Κέπλερ να προσθέσει όψεις στην Αστρολογία, που δεν υπήρχαν ως τότε, όπως ήταν το πεντάγωνο.
Ο τρόπος που προσεγγίζουμε την ερμηνεία των όψεων έχει πάλι να κάνει με τη χρήση λέξεων κλειδιών. Προσπαθούμε δηλαδή να συνδυάσουμε τις λέξεις κλειδιά των δύο πλανητών παράλληλα με τη σημασία της ίδιας της όψης. Και σε αυτό το ζήτημα υπάρχουν γενικότερα δύο προσεγγίσεις στην ερμηνεία. Άλλοι αστρολόγοι πιστεύουν ότι είναι πρωτεύουσα η ερμηνεία της σχέσης των δύο πλανητών κι ότι έρχεται σε δεύτερη μοίρα το σε ποια ζώδια ανήκουν, ενώ άλλοι θεωρούν ότι οι ποιότητες των ζωδίων είναι πιο ισχυρές και οι όψεις έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Περισσότερα παραδείγματα θα δούμε στην πορεία της εξέτασης των επιμέρους όψεων…

Βιβλιογραφία

  • Η Νέα Μεγάλη Αστρολογία, Derek και Julia Parker, 1989, Εκδόσεις Τερζόπουλος
  • Η Νέα Μεγάλη Αστρολογία, Derek και Julia Parker, 2001, Ελληνικά Γράμματα
  • Αστρολογία, Derek και Julia Parker, 2009, Σκάι Βιβλίο
  • H Βίβλος της Αστρολογίας, Judy Hall, 2008, Ισόρροπον
  • The Modern Textbook of Astrology, Margaret Hone, 1995 (15th printing), Redwood Books
  • Το κλειδί του Ωροσκοπίου σας, Alan Leo, 1989, Πύρινος Κόσμος
  • The Aspects, Caroline Moroz, Mayo School of Astrology Certificate Notes

Σημείωση: Το παραπάνω άρθρο είναι απόσπασμα από το βιβλίο Μαθήματα Αστρολογίας – Μέρος ΙΙ του Βασίλη Παπαδολιά  ( μπορείτε να βρείτε το βιβλίο στο http://www.il-piccolo.gr ). Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την άδεια του συγγραφέα.

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s