Εισαγωγή στην Transpersonal Astrology – Το βιολογικό και το πολιτισμικό επίπεδο

Όπως είδαμε στην προηγούμενη δημοσίευση μας για την Transpersonal Astrology το πλαίσιο αναφοράς (επίπεδο ή πολιτιστικό πλαίσιο) είναι το βασικό νέο στοιχείο που εισάγει αυτή η θεώρηση στην αστρολογική ερμηνεία. Με βάση αυτό το ζητούμενο μίας αστρολογικής ερμηνείας δεν ξεκινάει πλέον απευθείας με την ερμηνεία του χάρτη, αλλά πρώτα πρέπει να αποφασίσουμε σε ποιο πλαίσιο θα εντάξουμε τον αναλυόμενο, πριν ξεκινήσουμε την ερμηνεία. Κι αυτό, γιατί, ανάλογα με το πλαίσιο μπορεί να διαφοροποιείται η σημασία ή η βαρύτητα των επιμέρους πλανητών.

Έτσι στο βιολογικό επίπεδο για παράδειγμα έχουμε να κάνουμε με ένα άνθρωπο που είναι επικεντρωμένος κατά κύριο λόγο στην επιβίωση. Από πολιτιστικής πλευράς μιλάμε για κοινωνίες με χαμηλό βαθμό οργάνωσης, προσανατολισμένες κυρίως στην επιβίωση. Ο Δίας και ο Κρόνος συμβολικά σε αυτές τις κοινωνίες δεν έχουν εκδηλωθεί πλήρως. Η κοινωνία των ανθρώπων μοιάζει λίγο με μία φυλή Ινδιάνων. Ο Δίας συμβολίζεται από τον Μάγο και ο Κρόνος από το Συμβούλιο των Γερόντων. Οι πλανήτες δείχνουν μία μεγάλη συγγένεια με τις γνωστές μας κυριαρχίες και εξάρσεις.

Ο Δίας για παράδειγμα στην παραδοσιακή μορφή του Μάγου έχει μεγάλη συνάφεια με τον Καρκίνο. Στις πρωτόγονες φυλές η γνώση μεταδιδόταν κληρονομικά. Δεν υπήρχε γραφή και η Μνήμη ήταν ο βασικός παράγοντας της Γνώσης. Στη νεαρή μορφή τους κάποιες μορφές Μάγων θυμίζουν πάντως και Αναζήτηση μέσω ταξιδιών (Τοξότης) όπως η φιγούρα του Μπίλμπο Μπάγκινς στον άρχοντα των δαχτυλιδιών.

Στις πρωτόγονες κοινωνίες αυτές όμως καλώς ή κακώς οι κυρίαρχες μορφές είναι αυτές που εκπροσωπούνται από τους εσωτερικούς πλανήτες, από τον Ήλιο μέχρι τον Άρη. Η γονιμότητα του άνδρα και η δημιουργία οικογένειας (Ήλιος/Λέων), η ικανότητα του πολεμιστή (Άρης/Κριός), η ηγεσία (Ήλιος/Κριός), η αυτοσυγκράτηση του πολεμιστή (Άρης/Αιγόκερως) είναι τα κυριότερα ανδρικά στοιχεία αναφοράς, ενώ για τις γυναίκες η θηλυκότητα (Αφροδίτη/Ταύρος), η συναισθηματική ασφάλεια (Σελήνη/Καρκίνος), η δυνατότητα θρέψης του παιδιού (Σελήνη/Ταύρος) και η καλλιτεχνική έκφραση (Αφροδίτη/Ιχθύς) είναι τα κυριότερα στοιχεία που επηρεάζουν.

Ο θάνατος των ανθρώπων σπανίως έρχεται μέσω γήρανσης (Κρόνος). Συνήθως έρχεται μέσω ατυχήματος ή πολεμικής ενέργειας (Άρης), ενώ τις δύσκολες στιγμές, παρά τους περιορισμούς του συμβουλίου των γερόντων και του Μάγου της Φυλής, ο Αρχηγός της Φυλής (που συνήθως είναι σε νεαρή ηλικία ο ικανότερος πολεμιστής) είναι αυτός που αναλαμβάνει το βάρος των αποφάσεων.

Στο βιολογικό επίπεδο οι πλανήτες εκτός του Κρόνου δε θεωρείται ότι εκδηλώνονται, τουλάχιστον με τη συμβολική σημασία που τους δίνουμε σήμερα. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει μαζική δράση, αλλά μόνο δράση φυλής. Η Σελήνη θα λέγαμε ότι καλύπτει πλήρως τις όποιες μαζικές δραστηριότητες της Φυλής κι εκεί ο συμβολισμός σταματάει.

Σύνορα συγκεκριμένα στο κράτος επίσης δεν υπάρχουν, ούτε εξειδίκευση εργασίας, χαρακτηριστικά του Κρόνου, ενώ και η εκπαίδευση είναι στα σπάργανα, χαρακτηριστικό του Δία. Ο Ερμής δραστηριοποιείται σε πρωτόγονο επίπεδο μέσα από ένα πρωτόγονο εμπόριο και ίσως την ικανότητα κατασκευής εργαλείων, αλλά ο ρόλος του συμβολικά είναι αρκετά περιορισμένος.

Με βάση τα παραπάνω ένα ωροσκόπιο που αναλύεται σε αυτά τα βιολογικά πλαίσια είναι σημαντικό να λαμβάνει υπόψη του αυτές τις παραμέτρους.

Πάμε όμως να εξετάσουμε και το επόμενο επίπεδο που είναι το πολιτισμικό. Όπως λέει και το όνομα του το πλαίσιο αυτό είναι εκείνο στο οποίο η έμφαση μεταφέρεται από τις βιολογικές λειτουργίες ( και την επιβίωση ) στην οργάνωση και τη λειτουργία της κοινωνίας και την έκφραση του πολιτισμού. Ιστορικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνιστά τη μετάβαση από τα μικρά προσωποπαγή βασίλεια της αρχαιότητας στα μεγάλα κρατικά μορφώματα, τις αυτοκρατορίες.

Στα μεγάλα  αυτά κράτη, η προσωπικότητα του ηγέτη, αν και σημαντική, δεν είναι η σημαντικότερη. Η κρατική διοίκηση έχει τη δική της δύναμη, που διασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους, ακόμη κι αν στην κορυφή υπάρχουν ανίκανοι βασιλιάδες. Ο Κρόνος συμβολικά είναι πανίσχυρος ορίζοντας νόμους και υπερασπίζοντας τα εξωτερικά σύνορα. Ο Άρης από πρωταγωνιστής στη φυλετική οργάνωση, πέφτει σε δεύτερη μοίρα, ισχυρός μεν, αλλά από τη θέση του στρατιώτη που υπηρετεί διαταγές.

Σημαντική επίδραση στις κοινωνίες αυτές έχει και ο Δίας. Το κράτος για να έχει συνοχή, χρειάζεται εκτός από σταθερά σύνορα και μία συνεκτική ιδεολογία. Στις αυτοκρατορίες του παρελθόντος αυτή ήταν συνήθως η θρησκεία. Σε ανάλογα σημερινά παραδείγματα είναι η ιδεολογία ( δημοκρατία, σοσιαλισμός, καπιταλισμός,  κλπ ). Δίας και Κρόνος λειτουργούν χέρι χέρι στηρίζοντας ο ένας τον άλλο για τη διαιώνιση του κρατικού μορφώματος.

Η μετάβαση από το βιολογικό στο πολιτιστικό επίπεδο δεν ήταν αναίμακτη. Ούτε απότομη. Όπως και στην περίπτωση της μετάβασης από το πολιτιστικό επίπεδο στο ατομικό, που θα δούμε σε επόμενο άρθρο, έτσι κι εδώ υπήρξαν ανταγωνισμοί εκατοντάδων χρόνων ανάμεσα σε κράτη που εκπροσωπούσαν την παλιά φυλετική δομή και τα νέα εκτενή μορφώματα. Οι Περσικοί Πόλεμοι δεν ήταν παρά ένα τέτοιο παράδειγμα, όπου οι Ελληνικές Πόλεις Κράτη στην ουσία εκπροσωπούσαν την παλιά φυλετική δομή και η Περσική Αυτοκρατορία τα νέα μορφώματα. Αν και έχουμε εξιδανικεύσει τον Ηρωισμό των Αρχαίων Ελλήνων, αυτός στην πράξη δεν ήταν παρά μία απέλπιδα προσπάθεια του παλιού συστήματος των Ηρώων Πολεμιστών (Άρης) να αντισταθούν στο μοιραίο.

Ίδια παραδείγματα υπήρξαν και σε άλλα «σύνορα». Στην Αγγλία και τη Γαλατία οι ρωμαϊκές ορθές κατέπνιξαν πλήθος φυλών με Ήρωες Βασιλιάδες. Στις Τευτονικές Χώρες τα μεσαιωνικά Βασίλεια κατέπνιξαν επίσης πλήθος Φυλών που στηρίζονταν στην προσωποπαγή διοίκηση. Το παράδειγμα του Αττίλα είναι ίσως χαρακτηριστικό. Η οργάνωση του ρωμαϊκού κράτους έστω και στα τελευταία του στάθηκε πολύ πιο ικανή από τη χαρισματική προσωπικότητα ενός στρατηλάτη.

Ακόμη και μεγάλοι ηγέτες όπως ο Μέγας Αλέξανδρος κατάλαβαν ότι χωρίς δομή, η νέα Εποχή δε θα μπορούσε να προχωρήσει. Προχώρησαν σε στελέχωση διοίκησης, αφομοίωση των ντόπιων, επιγαμίες. Δημιούργησαν όπως ο Οκταβιανός Αύγουστος μία κοινή θρησκεία. Οι Έλληνες των Πόλεων Κρατών δεν μπόρεσαν βέβαια ποτέ να βγουν από τη λογική του τοπικιστικού κράτους (ακόμη και σήμερα δεν μπορούν). Το μακεδονικό βασίλειο όμως που είχε ήδη μία ισχυρή κρατική διοίκηση (αυτό που μετά θα ονομαζόταν Αυλή) μπορούσε.

Στα νεότερα χρόνια κάποια υπολείμματα αυτής της σύγκρουσης εμφανίστηκαν στους πόλεμοι των Ινδιάνων στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους πολέμους των Ζουλού στην Αφρική. Στα παραδείγματα αυτά φαίνεται ανάγλυφα η «ματαιότητα» του προσωπικού ηρωισμού απέναντι στις ορδές των στρατιωτών ή την απολυτότητα της βιομηχανικής παραγωγής όπλων.

Σε ατομικό επίπεδο οι άνθρωποι έμαθαν να «υπακούουν». Κρόνος και Σελήνη είναι κατά το Rudhyar τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του πλαισίου. Οι άνθρωποι λειτουργούν κατά βάση στον άξονα 4/10 κάνοντας αυτό που «πρέπει». Βασικό ζητούμενο του ατόμου η ασφάλεια απέναντι στο γιγάντιο κράτος. Γέννημα αυτής της λογικής ήταν ο «απόμακρος» και «αυστηρός» Θεός. Ο Θεός που δεν μπορούσαμε να τον προσεγγίσουμε ή να τον εξευμενίσουμε πλέον με τις θυσίες. Είχε απόλυτη εξουσία επάνω μας και ήμασταν στο έλεος του.

Στο πλαίσιο αναφοράς αυτό οι πλανήτες λειτουργούν μέχρι και τον Κρόνο. Το ποιοι πλανήτες είναι καλοί ή κακοί ορίζεται από τη σκοπιμότητα της διαιώνισης του κράτους και της κοινωνίας. Όσοι συμβάλλουν στην κοινωνική πρόοδο και συνοχή, θεωρούνται καλοί πλανήτες. Όσοι είναι αντιδραστικοί, περιέρχονται σε πτώση. Για παράδειγμα ο Άρης θεωρείται σε έξαρση στον Αιγόκερω, παρότι το ζώδιο αυτό «φυλακίζει» την ενέργεια του. Υπηρετεί το κράτος κι αυτό είναι αρκετό.

Στη λογική του πλαισίου αυτού επίσης η Αστρολογία θεωρείται ότι δουλεύει 100%. Όλα είναι προβλεπόμενα και ελεγχόμενα (Κρόνος) από νόμους και κανόνες. Οι επιστήμονες (Δίας) βρίσκουν συστήματα που δικαιολογούν την τάξη και την ιεραρχία. Το Σύμπαν ζωγραφίζεται κι αυτό «με τάξη» για να ταιριάζει στο πρότυπο που θέλουμε να δώσουμε στους ανθρώπους. Για όλα υπάρχει ένα «σύστημα» και «κενά» ή παρεκτροπές δεν επιτρέπονται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι πόλεμοι των αιρέσεων. Διαφορετικές ερμηνείες δεν είναι δεκτές.

Αν και στην εποχή μας θεωρείται καταπιεστικό αυτό το σύστημα, η αλήθεια είναι ότι είναι αυτό που εξασφάλισε την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Η συλλογή τεράστιων πόρων από τα βιομηχανικά κράτη, η εξειδίκευση της εργασίας, η πρόοδος της επιστήμης (της δομημένης επιστήμης) ήταν όλα γνωρίσματα αυτής της περιόδου. Αν δεν υπήρχε αυτή, θα κατοικούσαμε ακόμη σε σκηνές και θα πολεμούσαμε με σπαθιά. Ίσως να ήταν πιο ρομαντικά, αλλά οι αρρώστιες ακόμη θα μας θερίζανε.

Σε σχέση με το βιολογικό επίπεδο, στο επίπεδο αυτό αποδίδεται έμφαση στην επίδραση της Σελήνης. Δείχνει πιο ισχυρή από τον Ήλιο και συμβολικά και ιστορικά. Δεν είναι τυχαίο που οι ανατολικές θρησκείες (πιο σεληνιακές) βρήκαν εύφορο έδαφος στα νέα κρατικά μορφώματα. Όταν ο άνθρωπος νιώθει αδύναμος να επιβιώσει μόνος του (Ήλιος και Άρης αδύναμοι) προσπαθεί να πάει με το ρεύμα (Σελήνη) για να κρυφτεί ή να προστατευτεί.

Όσοι υπήρξαν μεγάλοι ηγέτες στην αρχαιότητα αναγκάστηκαν στο μεταίχμιο της εποχής να υπηρετήσουν το Κράτος. Το παράδειγμα του αρχείου κόσμου είναι σαφές. Οι μεγαλύτεροι ηγέτες υπήρξαν οι Έλληνες διάδοχοι του Αλεξάνδρου και οι Ρωμαίοι Στρατηγοί. Υπηρέτησαν όμως τις Αυτοκρατορίες τους, δεν τους αντιστάθηκαν. Όσοι αντιστάθηκαν, εξαφανίστηκαν από την ιστορία ή έμειναν ως Ρομαντικοί. Όσοι από το προηγούμενο σύστημα ενσωματώνονται στο νέο επιβιώνουν. Οι υπόλοιποι τίθενται στο περιθώριο.

Έτσι και στη σημερινή εποχή το πολιτιστικό επίπεδο δείχνει να είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Τα μέσα που υπάρχουν για να διοικείται ή να επηρεάζεται ο κόσμος είναι τεράστια. Ωστόσο, όπως και στην Αρχαιότητα, το σύστημα που φεύγει δείχνει το μέγιστο των δυνατοτήτων του ακριβώς λίγο πριν φύγει. Στην προσπάθεια του να αντισταθεί στην αλλαγή. Στην πορεία όμως δεν καταφέρνει τίποτα άλλο παρά να εξυπηρετήσει καλύτερα την αλλαγή. Έτσι τα ίδια μέσα που υπάρχουν σήμερα για τη διοίκηση του κόσμου, τα ίδια χρησιμοποιούνται και για την ανατροπή του (π.χ. η τηλεόραση ή το internet).

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε περισσότερα γι’ αυτή τη σημερινή σύγκρουση και θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε και ένα δυο χάρτες για να δούμε τη χρησιμότητα της Transpersonal θέασης.

Πρώτη δημοσίευση Astrology.gr , 2011

Δείτε επίσης: Εισαγωγή στην Transpersonal Astrology

 

Advertisements
Posted in Άρθρα | Tagged , , | Σχολιάστε

Εισαγωγή στην Transpersonal Astrology

Ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσουν όσοι ασχολούνται σήμερα με την αστρολογία είναι οι αντιτιθέμενες απόψεις που ακούν από τους αστρολόγους σχετικά με το ποιοι πλανήτες και σημεία είναι πιο σημαντικά στο χάρτη και ποια όχι. Ποιος πλανήτης ή σημείο δείχνει τον πραγματικό εαυτό, ποιοι πλανήτες φέρνουν τύχη και ποιοι ατυχία. Ο Κρόνος είναι κακός πλανήτης ή κακός; Ο Δίας είναι καλός ή υπερφίαλος; Για όσους ασχολούνται με την ψυχολογική αστρολογία ίσως αυτά τα στοιχεία να είναι λυμένα, αλλά για τον απλό άνθρωποι που ψάχνει απαντήσεις στην αστρολογία, το μπορεί ναι, μπορεί όχι δεν αποτελεί και πολύ καλή απάντηση.

Οι διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις στην αστρολογία, οφείλονται συνήθως στη διαφορετική αφετηρία που έχει ο εκάστοτε ερμηνευτής. Για τη Λιζ Γκρην ο Ήλιος είναι ο πυρήνας του ατόμου, για άλλους αστρολόγους όμως είναι απλά η καθημερινή ενέργεια που εκφράζεται προς τα έξω. Πόσο διαφορετική μπορεί να είναι αυτή η προσέγγιση φαίνεται στο γεγονός ότι η Λιζ Γκρην αντιστοιχεί τον πατέρα, ένα κατεξοχήν ηλιακό σύμβολο στον 4ο οίκο, βλέποντας τον Ήλιο στη σπερματική του αποκλειστικά μορφή.

Τελικά ένας σπουδαστής που θα ερμηνεύσει όμως ένα ωροσκόπιο πώς θα ξεκινήσει; Ποιο είναι το σύστημα εκείνο που θα του πει πότε ο πλανήτης εκφράζεται στην ανώτερη και πότε στην κατώτερη οκτάβα του; Πότε είναι θετικός και πότε αρνητικός; Χωρίς να παίρνει απάντηση και το ένα και το άλλο.

Για να απαντήσουν σε τέτοιες ερωτήσεις πολλοί αστρολόγοι κατά καιρούς προσπάθησαν να βρουν συνθετικά ερμηνευτικά συστήματα, που κάτω από την ομπρέλα τους να μπορούν να στεγάσουν περισσότερες από μία απόψεις για ένα θέμα. Ναι, ο Ήλιος μπορεί να είναι ο πυρήνας αλλά σε αυτές μόνο τις περιπτώσεις. Στις άλλες ο πυρήνας εδράζεται σε ένα άλλο πλανήτη, ή στον Ωροσκόπο. Ναι, ο Δίας είναι καλός πλανήτης, όταν ο άνθρωπος είναι σε αυτή τη φάση της ζωής του, ενώ, όταν είναι σε μία άλλη, είναι κακός. Ίσως όχι μία σκέτη απάντηση Ναι/ Όχι, αλλά σίγουρα μία απάντηση πιο καλή από το «και το ένα και το άλλο».

Ένα από αυτά τα συνθετικά συστήματα είναι αυτό της Transpersonal Astrology, αστρολογικής προσέγγισης που ξεκίνησε από τον Αμερικανό, γαλλικής καταγωγής αστρολόγο Dane Rudhyar. Ο Dane Rudhyar ισχυρίστηκε, καταρχήν, από τη δεκαετία του ’30, ότι οι αστρολογικές θέσεις και όψεις δεν υποδηλώνουν γεγονότα, αλλά δυναμικό. Ένας άνθρωπος με Ερμή στους Διδύμους για παράδειγμα δεν ΕΙΝΑΙ έξυπνος, αλλά έχει τη ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να είναι έξυπνος. Το αν θα το κάνει, έγκειται στη δική του επιλογή, καθώς και στον τρόπο που θα μεγαλώσει.

Με αυτή την τομή ο Dane Rudhyar έβαλε στην ουσία την υπογραφή του στη γέννηση της σύγχρονης ψυχολογικής αστρολογίας. Αστρολογία, που ο ίδιος ονόμασε Αστρολογία της Προσωπικότητας (Astrology of Personality).

Στην πορεία των πραγμάτων ωστόσο αυτός ο κλάδος της Αστρολογίας άρχιζε να εμφανίζει τις αντιφάσεις που αναφέραμε στην αρχή της δημοσίευσης. Τελικά ως Καρκίνος είμαι αισθηματίας ή δεν είμαι; Αγαπώ τη μητέρα μου ή δεν την αγαπώ; Οι άνθρωποι ζητούν συνήθως απλές απαντήσεις από την αστρολογία και η αστρολογία της Προσωπικότητας αποδεικνύεται ότι αφορά τελικά λίγους ανθρώπους.

Αναγνωρίζοντας ίσως την ανεπάρκεια αυτής της προσέγγισης ο ίδιος ο Rudhyar εισηγήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα μία νέα έννοια, που προσπάθησε να βάλει μία τάξη την άναρχη ψυχολογική ερμηνεία των θέσεων των πλανητών. Η έννοια αυτή είναι το Σύστημα Αναφοράς. Με τη βοήθεια του Συστήματος Αναφοράς ο Rudhyar προσπάθησε να ταξινομήσει σε κάποιες χοντρικές κατηγορίες τις συμπεριφορές που παρουσιάζουν οι πλανήτες και οι όψεις, προκειμένου να υπάρχει ένα πλαίσιο κατανόησης της συμπεριφοράς των πλανητών. Παράλληλα όμως έδωσε για πρώτη φορά και μία δυναμική κατεύθυνση στην ερμηνεία ενός αστρολογικού χάρτη, καθώς έδειξε ότι κάθε άνθρωπος δε βρίσκεται στατικά και συνεχώς κάτω από ένα συγκεκριμένο σύστημα αναφοράς, αλλά μπορεί να αγωνίζεται να κατασταλάξει μεταξύ του ενός και του άλλου.

Τι είναι όμως αυτά τα Συστήματα Αναφοράς; Και πώς επηρεάζουν την αστρολογική ερμηνεία; Η θεωρία των Συστημάτων Αναφοράς μας λέει ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε για τους πλανήτες τις ίδιες λέξεις κλειδιά, ανεξαρτήτως του πνευματικού ή κοινωνικού πλαισίου που ζει ο άνθρωπος. Για παράδειγμα ένας άγριος της φυλής των Βουσμάνων στη Νότια Αφρική που ζει τις περισσότερες ώρες της ζωής του στην έρημο έχει σίγουρα διαφορετικό πλαίσιο (framework) κατανόησης των πραγμάτων και συντονίζεται με μία συγκεκριμένη πτυχή των αστρολογικών συμβόλων. Γι’ αυτόν για παράδειγμα η Σελήνη είναι μία τροφός και μία αγκαλιά που προσφέρει ασφάλεια. Η συναισθηματική νοημοσύνη αντίθετα ως έννοια, που θα αντιστοιχούσε σε μία αστική κοινωνία στο σύμβολο της Σελήνης, δεν του λέει απολύτως τίποτα.

Τα Συστήματα Αναφοράς επομένως είναι πλαίσια εντός των οποίων πλανήτες και ζώδια μπορεί να σημαίνουν διαφορετικά πράγματα. Και να έχουν διαφορετική ερμηνεία. Πόσα από αυτά τα Συστήματα Αναφοράς όμως υπάρχουν; Η Συμβουλευτική Αστρολογία μας λέει στην πραγματικότητα ότι κάθε άνθρωπος είναι ατομική περίπτωση και έχει ένα ολοδικό του πλαίσιο αναφοράς. Με την προσέγγιση του Rudhyar όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο απλοποιημένα. Εδώ έχουμε τέσσερα συστήματα αναφοράς που μας απασχολούν, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι δε θα μπορούσαμε στο πλαίσιο διατύπωσης μίας άλλης θεωρίας να προτείνουμε κι άλλα.  Σημειώστε ότι ο Rudhyar ταξινόμησε τα τέσσερα επίπεδα με βάση την εξέλιξη της συνείδησης, αλλά εμείς προσθέτουμε εδώ και την παράμετρο του πολιτιστικού πλαισίου.

Τα τέσσερα αυτά Συστήματα Αναφοράς κατά το Rudhyar είναι τα εξής:

–          Βιολογικό Επίπεδο – στο οποίο ο άνθρωπος εστιάζεται σαν συνείδηση κυρίως στις ανάγκες επιβίωσης (σαν πολιτιστικό πλαίσιο θα το αντιστοιχούσα προσωπικά στις πρωτόγονες μη αστικές κοινωνίες ή σε αγροτικές κοινωνίες χωρίς ισχυρό κεντρικό κράτος)

–          Κοινωνικό-Πολιτισμικό Επίπεδο – στο οποίο ο άνθρωπος εστιάζεται περισσότερο στο πώς θα ανήκει σε μία ομάδα-οικογένεια-πατρίδα και θα λειτουργήσει εντός αυτής (θα το αντιστοιχούσα στις ως την εποχή μας αστικές ή παραδοσιακές αγροτικές κοινωνίες με ισχυρούς θεσμούς)

–          Ατομικό Επίπεδο – στο οποίο ο άνθρωπος εστιάζεται περισσότερο στο πώς θα απεξαρτηθεί από τις κοινωνικές επιδράσεις και θα επιτύχει την ατομική του ολοκλήρωση (κατά το Rudhyar είναι αυτό το στάδιο που πάμε να μπούμε σήμερα όπου η σημασία του Ατόμου γίνεται προσπάθεια μέσα από διάφορους θεσμούς (ατομικά δικαιώματα, προστασία μειονοτήτων, κλπ, να αναδυθεί πιο πάνω από τη σημασία του συνόλου)

–          Transpersonal ή Υπερπροσωπικό Επίπεδο – στο οποίο ο άνθρωπος εστιάζεται στο πώς θα συμβάλλει με την ανεπτυγμένη ατομικότητα του σε ένα καλύτερο μέλλον για όλους ή για μία ευρύτερη ομάδα ανθρώπων ή υπάρξεων (ένα επίπεδο που ακόμα είναι μάλλον προς κατάκτηση αφού έχει να κάνει μάλλον με μία ιδανική κοινωνία, παγκοσμιοποιημένη μεν, με πνευματικούς δεσμούς δε κι όχι με οικονομικούς ή συναισθηματικούς δεσμούς)

Τα επίπεδα αυτά καθορίζουν ένα διαφορετικό πλαίσιο ερμηνείας για τον κάθε πλανήτη. Άλλο πράγμα δηλαδή σημαίνει ο Ήλιος στο βιολογικό επίπεδο, άλλο στον κοινωνικό, άλλο στο ατομικό κι άλλο στον υπερπροσωπικό επίπεδο. Συνεπώς όταν ερμηνεύουμε το γενέθλιο χάρτη ενός ατόμου, θα πρέπει να ξέρουμε πρώτα σε ποιο επίπεδο-πλαίσιο λειτουργεί ο άνθρωπος αυτός και μετά να προχωρήσουμε στην ερμηνεία.

Το επόμενο ερώτημα όμως είναι πώς κατατάσσεται κανείς στο ένα ή το άλλο επίπεδο; Είναι θέμα πνευματικής εξέλιξης, προσέγγιση που έκανε ο Rudhyar, η οποία όμως προκαλεί γενικά αντιδράσεις, καθώς κατατάσσει τους ανθρώπους σε ιεραρχίες και πνευματικές κάστες; Ή είναι θέμα πολιτισμικής κατάταξης;

Αν και θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσομε την τεχνική αυτή για να δούμε και πνευματικά τον άνθρωπο, θεωρώ ότι σε μία προσέγγιση που περιγράφεται δημόσια σε κάποιο αστρολογικό άρθρο είναι καλύτερα να περιοριστούμε στο να δούμε τα επίπεδα αυτά ως πολιτιστικά πλαίσια. Παρόλα αυτά υπάρχουν περίοδοι κρίσης στη ζωή μας, που μπορεί να κάνουμε μία προσπάθεια να αλλάξουμε επίπεδο. Συχνότερα στη δύση απαντιέται αυτό σε όσους ανθρώπους ξεκινούν ως δέσμιοι του κοινωνικού-πολιτιστικού επιπέδου και αποτολμούν να διεκδικήσουν κάποια στιγμή. Αυτή είναι μία διαδικασία που ο Rudhyar εξετάζει στο έργο του στο βιβλίο του Αστρολογία της Μεταμόρφωσης. Πώς δηλαδή οι άνθρωποι σε περιόδους κρίσης στη ζωή τους κάνουν μία προσπάθεια αλλαγής εστίασης σε άλλο επίπεδο.

Στο σημείο αυτό κλείνουμε το πρώτο μέρος της αναφοράς μας στην Transpersonal Αστρολογία. Στις επόμενες δημοσιεύσεις μας θα προσπαθήσουμε να δούμε πιο αναλυτικά τα τέσσερα επίπεδα αναφοράς που προτείνει ο Rudhyar.

Πρώτη δημοσίευση, Astrology.gr, 2011

 

Posted in Άρθρα | Tagged , , | 1 σχόλιο

Η γένεσις της Τραγωδίας και η Επίδραση των Ελευσινίων Μυστηρίων – Μέρος ΙI

Η ιστορία του Αισχύλου και το περιεχόμενο του Ιερού Δράματος

Ποιος είναι όμως αυτός ο Αισχύλος; Ήταν γιος του Ευφορίωνος και συγγενής των Ευμολπιδών. Οι Ευμολπίδες ήταν οικογένεια ιερατική. Ελέγχουν την τέλεση των Ελευσινίων Μυστηρίων εδώ και χίλια χρόνια. Η καταγωγή τους λέγεται ότι είναι από τη Σελήνη, το μέρος όπου οι ανθρώπινες ψυχές παίρνουν από τους δαίμονες* το αστρικό τους σώμα πριν γεννηθούν στη γη. Οι Ευμολπίδες είναι στοχαστές και τραγουδιστές. Πλένονται στις λίμνες της Ελευσίνας και λέγεται ότι εκεί που είναι ο ναός της Εκάτης, αυτοί κατεβαίνουν στον Κάτω Κόσμο. Ο Αισχύλος έχει ζήσει κοντά τους από παιδί. Έχει λάβει όλες τις διδαχές και έχει πάρει μέρος και στα Ελευσίνια Μυστήρια. Και στα Μικρά και στα Μεγάλα. Εκείνο όμως που τον έχει συγκινήσει περισσότερο είναι το Ιερό Δράμα που παρακολούθησε κατά τη διάρκεια των Μυστηρίων.

(* δαίμονες: η λέξη εννοείται με την αρχαία ελληνική σημασία του «αυτοί που γνωρίζουν»)

Το Ιερό Δράμα απεικονίζει την ιστορία της Περσεφόνης, που βρίσκεται ήδη στον Κάτω Κόσμο. Παίζεται την τρίτη ημέρα των Μεγάλων Μυστηρίων σε υποψήφιους μυημένους που έχουν ήδη παρακολουθήσει τα Μικρά Μυστήρια που αφηγούνται την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Η υπόθεση του Δράματος εκτυλίσσεται γύρω από την ιστορία της Περσεφόνης που όντας στον Άδη, καλείται από τον Πλούτωνα να γευτεί τον καρπό της λησμονιάς και με αυτόν να ξεχάσει τον επάνω κόσμο και να μη γυρίσει ποτέ σε αυτόν. Η ιστορία του Ιερού Δράματος είναι συμβολική και οι υποψήφιοι προς μύηση γνωρίζουν ήδη από τις διδαχές τους ότι η ιστορία αυτή είχε να κάνει στην πραγματικότητα με το ταξίδι της Ψυχής. Η Ψυχή, συμβολιζόμενη από την Περσεφόνη, είχε αφήσει το σπίτι της στον Ουρανό και είχε κατέβει (ενσαρκωθεί) στη γη, τον Κάτω Κόσμο. Εδώ στη γη καλείται να φάει τον καρπό της λησμονιάς και να ξεχάσει τη θεία καταγωγή της.

Στο ρόλο της Περσεφόνης είναι τις περισσότερες φορές κάποια από τις κόρες του Ιεροφάντη, ενώ στο ρόλο της Δήμητρας η γυναίκα του. Η Περσεφόνη είναι καθισμένη στο μέσο της σκηνής, δίπλα στον Πλούτωνα, ντυμένη στα μαύρα. Ο Πλούτωνας προσπαθεί να τη γοητεύσει και να της προσφέρει τον καρπό της λησμονιάς. Το ρόδι. Αυτόν τον καρπό που θα την κάνει να ξεχάσει την ουράνια καταγωγή της. Η Περσεφόνη στέκει μαγεμένη από τον Πλούτωνα και παρασύρεται σχεδόν να δοκιμάσει τον καρπό. Είναι έτοιμη σχεδόν να παραιτηθεί, όταν εισέρχεται στη σκηνή με πάθος ο Ήρωας του Θείου Δράματος, ο Τριπτόλεμος. Ο Τριπτόλεμος θεωρούνταν ο ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων και στο Ιερό Δράμα απεικονίζει τον Ήρωα που στόχο έχει να προστατεύσει την Περσεφόνη. Εισέρχεται στη σκηνή καβάλα στο άρμα της θεάς Εκάτης. Το άρμα αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο άρμα. Το σέρνουν πύρινα φίδια και στον κόσμο των Μυστηρίων είναι κι αυτό σύμβολο της πύρινης ενέργειας που είναι απαραίτητη για να αντιμετωπίσει κανείς τα πάθη και τους πειρασμούς.

Η παρέμβαση του Ήρωα είναι κρίσιμη. Καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα και τη βοηθάει να θυμηθεί για μία τελευταία φορά την ουράνια καταγωγή της. Η Περσεφόνη (Ψυχή) όμως γνωρίζει ότι ο Ήρωας της (κατώτερη προσωπικότητα που είναι όμως εξαγνισμένη) δεν αρκεί να τη σώσει. Ξέρει ότι ο μόνος ο Σωτήρας γι’ αυτήν είναι ο ίδιος ο θεός ή αλλιώς το Πνεύμα της. Επικαλείται έτσι τον ίδιο το Διόνυσο. Καλεί το θεό (άγγελο της θα λέγαμε σήμερα) να τη σώσει από το μαρτύριο που τη βασανίζει. Τον καλεί με το όνομα του «Διόνυσε, βοήθησε με».

Στη σκηνή του Ιερού Δράματος ξεσπούν κεραυνοί. Σκοτάδι και οπτασίες γεμίζουν το σπήλαιο του Άδη. Φαντάσματα και τέρατα φοβίζουν τους υποψήφιους προς μίμηση. Ο δρόμος της Ψυχής προς την απευλευθέρωση από τη ζωή περνάει μέσα από τις απειλές του αστρικού. Οι υποψήφιοι ζουν τον τρόμο σαν να ήταν η ίδια η στιγμή του θανάτου τους. Καλούνται να προχωρήσουν μες στο σκοτάδι σε ένα στενό και μακρύ διάδρομο που οδηγεί στην αίθουσα που είναι ο Ναός της Δήμητρας. Άλλοι τρομάζουν περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Άλλοι τα καταφέρνουν κι άλλοι γονατίζουν στο μέσο του διαδρόμου, έχοντας καταληφθεί πλήρως από το φόβο. Η εμπειρία είναι τρομακτική, αν συνυπολογίσουμε ότι στην αίθουσα υπάρχουν και καπνοί και μυρωδιές από ουσίες που κατά πολλούς παραπέμπουν και σε ναρκωτικά.

Σκοπός της διαδικασίας είναι να βιώσουν οι υποψήφιοι τι συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή του θανάτου τους. Να νιώσουν τα συναισθήματα, να αισθανθούν την πάλη, τον τρόμο, τη μοναξιά, την απόγνωση. Αλήθειες που είχαν διδαχθεί ήδη θεωρητικά, καλούνταν τώρα να τις βιώσουν. Η Ψυχή για να ξαναγυρίσει στον Ουρανό πρέπει να περάσει τις δοκιμασίες του αστρικού μετά το θάνατο της. Αστρικές μορφές προβάλλουν γύρω της και προσπαθούν να την κάνουν να ξεχάσει το σκοπό της. Κάθε ταύτιση μαζί τους ελλατώνει την ενέργεια της. Στο τέλος διαλύεται εξαντλημένη και χάνεται για πάντα. Ο Ήρωας με τη μορφή της Συνείδησης προσπαθεί να την κρατήσει στον ίσιο δρόμο. Αν καταφέρει να την κρατήσει, η Ψυχή θα καλέσει τον ηλιακό της άγγελο να τη σώσει.

Τι σημαίνει όμως αυτή η επέμβαση εσωτεριστικά; Η σύνδεση με τον ηλιακό μας άγγελο, μας γεμίζει με την ενέργεια του ουράνιου πυρός που έχουμε μάθει να ονομάζουμε αγάπη. Γιατί η αγάπη εσωτεριστικά, αυτό είναι. Ένας είδος ουράνιας ενέργειας, με πραγματική μορφή. Και για να μας γεμίσει, απαραίτητη είναι η παραίτηση από κάθε επιδίωξη και η έλλειψη ταύτισης με επιθυμίες. Η στάση αυτή που μας φαίνεται τελείως ηθική, στην πραγματικότητα έχει ενεργειακό αντίκρυσμα στον οργανισμό μας. Ανοίγει τα τρία ανώτερα ενεργειακά κέντρα του σώματος μας και τα γεμίζει με ενέργεια. Αλλά για την ενέργεια αυτή πρέπει να είμαστε έτοιμοι, αλλιώς μας κατακαίει.

Ωστόσο το Ιερό Δράμα είναι μερικές φορές κάτι περισσότερο από απλή αναπαράσταση. Η κόρη που παίζει την Περσεφόνη, παρασυρμένη από την ταύτιση με το ρόλο της, οδηγημένη κι η ίδια να βιώσει την πλήρη παραίτηση, κάποιες φορές – όχι πάντα αλλά κάποιες φορές – αφήνει να γλιστρήσει από μέσα της η ίδια η ζωή. Μένει στο κέντρο της σκηνής ζωσμένη από τις αναθυμιάσεις και είτε δεν μπορεί – ζαλισμένη – είτε δε θέλει να εγκαταλείψει το χώρο. Έτσι χάνεται συνειδητά από τη ζωή και αποχωρεί ενωμένη με το δικό της ηλιακό άγγελο.

Έχοντας βιώσει μία τέτοια εικόνα, οι μυημένοι συνειδητοποιούσαν ότι το περιεχόμενο των Μυστηρίων δεν είναι μία απλή θεωρία, αλλά μία κατάσταση βίωσης πραγμάτων που μόνο θεωρητικά μπορούσε κανείς να προσεγγίσει ως τότε. Αποτελεί μάθημα ζωής για ανθρώπους σαν τον Αισχύλο, το Σοφοκλή και άλλους επιφανείς Αθηναίους που τότε έπαιρναν μέρος στην τέλεση των Μυστηρίων. Δεν είναι τυχαίο που η ανάπτυξη και η πρόοδος μιας πόλης κράτους ή ενός έθνους στην πιο σύγχρονη εποχή συνδυάζεται κάποιες φορές με τη δράση κάποιων εσωτερικών σχολών που εξωτερικεύονται στο λαό τους και τον μπολιάζουν με διδάγματα για την εξέλιξη του.

Ο Αισχύλος και οι συμπολίτες του Αθηναίοι έχοντας πίσω τους τις διδαχές της εσωτερικής σχολής της Ελευσίνας κλήθηκαν σύντομα να δείξουν την ποιότητα τους ως ήρωες και δημοκρατικοί πολίτες. Λίγο μετά τη μύηση του Αισχύλου στα Μυστήρια τόσο αυτός όσο και πολλοί συμπολίτες του κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την επίθεση των Περσών. Ο θρίαμβος τους στο πεδίο των μαχών τους έδωσε την αναγκαία αυτοπεποίθηση για να αναπτυχθούν σαν Πόλη. Τους δίδαξε όμως ότι εκτός από τη θεία αγάπη, η ομόνοια και η ανθρώπινη αγάπη μπορούν να φέρουν στη γήινη ύπαρξη μας σημαντικά επιτεύγματα.

Ήταν ο συνδυασμός των εμπειριών αυτών – της θείας διδασκαλίας και του θριάμβου της ανθρώπινης αξιοπρέπειας – που χαρακτήρισε το έργο του Αισχύλου. Ξεκινώντας από το έργο του Πέρσες υμνεί τη σημασία της συνεργασίας όλων των ανθρώπων για την επίτευξη του κοινού σκοπού. Το μεγαλύτερο έργο του όμως παραμένει η τριλογία του Προμηθέα. Προμηθέας Πυρφόρος, Προμηθέας Δεσμώτης και Προμηθέας Λυόμενος. Από την τριλογία του αυτή μόνο η δεύτερη έχει μείνει σε μας και αποσπάσματα από την τρίτη. Η τριλογία παρουσιάζει τον Προμηθέα που σαν άλλος υδροχοϊκός μύστης επιστρέφει με τη θέληση του στη γη για να διδάξει τους ανθρώπους τη δύναμη της φωτιάς, της ενέργειας (κουνταλίνι θα έλεγαν σήμερα οι γνωστικοί). Με αυτή οι άνθρωποι θα μπορέσουν να ελευθερωθούν από τα δεσμά τους και να ανέλθουν στους ουρανούς. Για να το κάνει αυτό όμως αναγκάζεται να εισέλθει και πάλι στο βασανιστικό τροχό των ενσαρκώσεων.

Το δώρο του επιτρέπει στον άνθρωπο να αποκτήσει τη δική του εστία φωτιάς. Ο άνθρωπος μπορεί πια να προχωρήσει βασισμένος στις δικές του δυνάμεις χωρίς να χρειάζεται τους θεούς (και πράγματι οι γνωστικοί πιστεύουν ότι η Ψυχή δεν προϋπάρχει αλλά καλούμαστε να τη δημιουργήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις). Στη σκηνή του Προμηθέα Δεσμώτη ο Αισχύλος τολμά να προχωρήσει σε κάτι που για τα Ελευσίνια Μυστήρια θεωρούνταν ύβρις. Η αυτοπεποίθηση του Αθηναίου πολίτη που έχει έλθει νικητής από τους Περσικούς Πολέμους και νιώθει ότι δε χρειάζεται και τόσο το μεταφυσικό εκφράζεται μέσα από τη ρήση του Προμηθέα, που διηγούμενος την ιστορία της διαφωνίας του με το Δία, εκστομίζει ότι μία ημέρα κι ο ίδιος ο παντοδύναμος Δίας θα φτάσει η στιγμή που θα ταπεινωθεί. Κάποιος από τους απογόνους του θα έρθει στη γη με ένα όπλο δυνατότερο από τις βροντές και τους κεραυνούς και τότε κι ο ίδιος ο Δίας θα μάθει ότι στη ζωή άλλο εξουσία και άλλο δουλεία.

Μεγάλες κουβέντες για να ειπωθούν στο θεατρικό κοινό της αρχαίας Αθήνας. Πόσο μάλιστα που ειπώθηκαν από τον ίδιο τον Αισχύλο, που έπαιζε και το ρόλο του Προμηθέα –πρωταγωνιστή. Η ύβρις βεβαίως δεν μπορεί και δεν αρμόζει να μείνει αναπάντητη. Ομάδα μισθοφόρων, πληρωμένη από πολιτικούς του αντιπάλους εισέρχεται στην ορχήστρα, έτοιμη να δολοφονήσει επιτόπου τον Αισχύλο για την ανήκουστη βλασφημία του. Ο ίδιος αντιμετωπίζει με θάρρος την απόπειρα και μπροστά στους έκπληκτους θεατές κατεβαίνει και μεγαλοπρέπεια από τη σκηνή και πηγαίνει στο κέντρο της ορχήστρας εκεί που βρίσκεται ο ιερός βωμός. Αγκαλιάζει με το σώμα του το βωμό, αφήνοντας τον εαυτό του στο έλεος του θεού και επικαλούμενος το Διόνυσο. Οι δολοφόνοι του είναι αδύνατο να συνεχίσουν καθώς ο ικέτης στο βωμό θεωρείται ιερός και ο βωμός δεν μπορεί να μολυνθεί με αίμα. Οι θεατές σηκώνονται όρθιοι και ζητωκραυγάζουν έξαλλα για το θάρρος και την αυταπάρνηση του Αισχύλου.

Στιγμές μοναδικές στην ιστορία του αρχαίου θεάτρου, στιγμές που κόστισαν όμως οριστικά και την εύνοια που απολάμβανε ως τότε ο Αισχύλος στις τάξεις των Ευμολπιδών. Μπορεί ο Αισχύλος να γλίτωσε τη δολοφονία, πέφτει όμως σε δυσμένεια. Τη θέση του παίρνει πλέον ως διάδοχος του ο Σοφοκλής. Εκλεκτός κι αυτός των επιφανών Αθηναίων και μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, αλλά λιγότερο πρόθυμος για αχρείαστες αποκαλύψεις. Με το Σοφοκλή η παρέμβαση των μυημένων στην ιστορία του αρχαίου θεάτρου δείχνει να κλείνει. Ο Ευριπίδης και οι μεταγενέστεροι τραγικοί, αν και μοναδικοί συγγραφείς, δεν είναι μυημένοι. Τα θέματα που πραγματεύονται δεν αγγίζουν το ζήτημα της ψυχής και του θείου, αλλά τις καθημερινές υποθέσεις των ανθρώπων. Τα μυστικά των Μυστηρίων δεν απειλούνται πλέον με αποκάλυψη και ο κόσμος αντιμετωπίζει το θέατρο όπως περίπου το αντιμετωπίζει και σήμερα. Η ανθρωπότητα δε θα μάθει ποτέ στην πραγματικότητα τι ακριβώς γινόταν την τρίτη ημέρα της γιορτής των Μεγάλων Μυστηρίων και θα περιοριστεί σε εικασίες και υποθετικές αφηγήσεις για να προσεγγίσει το μυστήριο – όπως και η παραπάνω.

Επίλογος

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την προσέγγιση του συγγραφέα. Πολλά ίσως και για τον υποφαινόμενο και την υποκειμενική σκοπιά που αντιμετώπισε το έργο του συγγραφέα. Ωστόσο ένα συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κανείς είναι ότι πολλά πράγματα στην ανθρώπινη ιστορία δεν είναι όπως φαίνονται και υπάρχουν πολλά γεγονότα και πρωτοβουλίες που κρύβουν πίσω τους ενέργειες που δεν έχουν προβληθεί επαρκώς από την σύγχρονη ιστορία. Ελπίζω ότι με αναφορές σαν αυτό το άρθρο και τις παραπομπές της βιβλιογραφίας, αυτά τα θέματα θα αναδειχθούν περισσότερο και θα προβληματίσουν τους ανθρώπους της αναζήτησης.

Βιβλιογραφία

Posted in Άρθρα | Tagged | Σχολιάστε

Η γένεσις της Τραγωδίας και η Επίδραση των Ελευσινίων Μυστηρίων – Μέρος Ι

Πρόλογος – Λίγα λόγια για το συγγραφέα.

Το θέμα της γένεσης της τραγωδίας και της σύνδεσης της με τη μυστηριακή θρησκεία των Ελευσινίων απασχόλησε αρκετούς οπαδούς της αναβίωσης του αρχαίου ελληνικού θεάτρου στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο κλασσικισμός του 19ου αιώνα έδωσε τη θέση του στο ρομαντισμό, που μπολιασμένος από εσωτερικές διδασκαλίες, μυημένων ποιητών ή εσωτεριστών φιλοσόφων έδωσε ως καρπούς την αναβίωση των ολυμπιακών αγώνων και του αρχαίου θεάτρου μέσα από την αναβίωση της δελφικής ιδέας.

Ένας από τους θαυμαστές της αρχαίας τραγωδίας που προσπάθησε να κάνει τις πρώτες συνδέσεις της με αυτό που την εποχή εκείνη ονομαζόταν μυστηριακό δράμα είναι κι ο Εδουράρδος Συρέ. Ο Συρέ γεννήθηκε στο Στρασβούργο στις 21 Ιανουραρίου 1841. Έχασε τους γονείς του σε μικρή ηλικία. Σπούδασε νομικά αλλά εγκατέλειψε τη νομική για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία. Φοίτησε λογοτεχνία στα πανεπιστήμια της Βόννης, του Μονάχου και του Βερολίνου. Στο Μόναχο γνωρίστηκε με μία άλλη μεγάλη προσωπικότητα της τέχνης και του εσωτερισμού, τον Ρίχαρντ Βάγκνερ. Κοντά του ξεκίνησε η μύηση του στα θέματα της μεταφυσικής. Στην πορεία της ζωής του ευτύχησε να συναντηθεί με τον κορυφαίο γερμανό εσωτεριστή Ρούντολφ Στάινερ, κοντά στον οποίο κορυφώθηκε και η μυητική του πορεία.

Το 1862 εγκαθίσταται στο Παρίσι. Συνεργάζεται με λογοτεχνικά περιοδικά και συμμετέχει σε πολλές λογοτεχνικές δραστηριότητες. Αναχωρεί για την Ιταλία το 1871 με σκοπό να ολοκληρώσει το έργο του «Το μυστικό δράμα» και στη Φλωρεντία γνωρίζεται με τη μελλοντική μούσα του, Αλβάνα Μανιάτη. Εκείνη είναι κερκυραϊκής καταγωγής και μυημένη σε βάθος στον εσωτερισμό. Κάτω από την επίδραση της συντάσσει το μεγαλειώδες έργο του «Οι μεγάλοι μύστες», που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες σε όλο τον κόσμο.

Το 1873 ταξιδεύει στην Ανατολή. Επισκέπτεται την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και την Ελλάδα. Γράφει άρθρα και βιβλία που δεν έχουν όμως πάντα την ανάλογη επιτυχία. Το «Η Γένεσις της Τραγωδίας» είναι ένα από αυτά τα έργα του. Το συγκεκριμένο έργο εκδόθηκε ανολοκλήρωτο, καθώς δεν πρόλαβε να το τελειώσει. Ο θάνατος τον πρόλαβε πριν καταφέρει να ολοκληρώσει την πορεία που είχε στο μυαλό του γι’ αυτό το έργο.

Εισαγωγή – Οι Τέχνες και τα Μυστήρια

Ο Συρέ όπως και ο Βάγκνερ πίστευε ότι οι καλές τέχνες δεν πρέπει να διαχωρίζονται αλλά να δημιουργούν μεταξύ τους συνθέσεις. Γι’ αυτό και εκτιμούσε τις αναπαραστικές τέχνες όπως το θέατρο, γιατί μέσω αυτού μπορούσαν να συντεθούν οι επιμέρους τέχνες της μουσικής, της ζωγραφικής, κλπ. Θαύμαζε όμως το θέατρο και για ένα άλλο λόγο. Πίστευε ότι μέσα από αυτό, αλλά και μέσα από τις τέχνες γενικότερα, ο θεατής μπορεί να βιώσει συμπαντικές αλήθειες και να οδηγηθεί ακόμα και σε μυήσεις.

Με βάση αυτά τα πιστεύω του έκανε μία απόπειρα να προσεγγίσει το αρχαίο θέατρο από την πλευρά του Εσωτερισμού. Το συνέδεσε με τα Ελευσίνια Μυστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ίδιος πίστευε ότι η μύηση των παρευρισκομένων γινόταν μέσα από διαδικασίες που θύμιζαν πολύ θεατρικά δρώμενα. Παράλληλα πίστευε ότι και το αρχαίο θέατρο κατά τη γέννηση του στην αρχαία Αθήνα ξεκίνησε στην αρχή ως μερική αποκάλυψη των όσων λάμβαναν χώρα κατά τη διάρκεια των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Η προσέγγιση του αυτή βασιζόταν μεταξύ άλλων και στο γεγονός ότι δύο από τους θεμελιωτές του αρχαίου θεάτρου, ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής ήταν μυημένοι σε αυτά.

Κατά την άποψη του Συρέ η αποκάλυψη των Ελευσινίων Μυστηρίων ξεκίνησε από ένα ατύχημα. Το ατύχημα αυτό ανάγκασε τους ιεροφάντες των Μυστηρίων να επιτρέψουν την αποκάλυψη μέρους των Μυστηρίων, ορκίζοντας όμως παράλληλα τους θεατρικούς «παραγωγούς» στην απόκρυψη του μέγιστου των μυστικών, που διδασκόταν στα Μυστήρια και που είχε να κάνει με την πορεία της Ψυχής μετά το θάνατο.

Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τι πίστευε ο Συρέ για τη γένεση της αρχαίας τραγωδίας, καθώς και για τον τρόπο που η γένεση της συνδεόταν με το περιεχόμενο των Ελευσινίων Μυστηρίων. Αναγκαίο ωστόσο είναι να κάνουμε την επισήμανση ότι πρόκειται για μία υπόθεση, καθώς ιστορικά κανείς δε γνωρίζει το πλήρες περιεχόμενο των Μυστηρίων. Ας διαβάσουμε λοιπόν τη συγκεκριμένη προσέγγιση κι ας κρίνουμε μόνοι μας τις σχέσεις και τις συνάφειες που ισχυρίζεται ότι υπάρχουν μεταξύ αυτών και του μυητικού – ή απλά καλλιτεχνικού – θεάτρου της εποχής μας.

Η γέννεση της Τραγωδίας

Βρισκόμαστε στην Αθήνα του έκτου αιώνα π.Χ. Οι γιορτές του Διονύσου γιορτάζονται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής. Οι χωρικοί της υπαίθρου έχουν μάθει καλά τις ημέρες των γιορτών και είναι πάντα έτοιμοι να μπουν στο κλίμα χωρίς ιδιαίτερες προετοιμασίες. Οι κατσικοπόδαροι Σάτυροι και οι κερασφόροι Φαύνοι γεμίζουν τα χωριά της Αττικής και τραγουδούν πονηρά τραγούδια, πειράζοντας τον κόσμο και φορτίζοντας σεξουαλικά την ατμόσφαιρα των γιορτών. Το κρασί ρέει άφθονο και ο μύθος του Διονύσου που τεμαχίζεται και ανασταίνεται συνδυάζεται στο μυαλό του κόσμου με τον κύκλο των εποχών και το κρασί που βγαίνει από το πάτημα των σταφυλιών. Στη ζωή όλα έχουν ένα τέλος, γι’ αυτό καλό είναι να τη χαρούμε, αλλά από την άλλη κι από κάθε τέλος κάτι καινούριο θα βγει, κάτι καλό και γευστικό όπως το κρασί, κάτι πιο λεπτό στη γεύση και μετασχηματισμένο σε σχέση με την προηγούμενη μορφή του.

Οι Σάτυροι και οι Φαύνοι γυρίζουν τα χωριά παίζοντας μουσική με τους αυλούς και τις φόρμιγγες. Απαγγέλουν αυτοσχέδια ποιήματα και στήνουν αυτοσχέδιους χορούς. Συνδυάζονται σε παρέες γλεντζέδων – θιάσους που τριγυρνούν την Αττική από χωριό σε χωριό και στήνουν αυτοσχέδιες παραστάσεις με μουσική, χορό και απαγγελία. Με το καιρό κάποιες παρέες γίνονται πιο μόνιμες και κατεβαίνουν κάθε χρόνο στις γιορτές. Ίσως και να μαζεύουν και τα κεράσματα των θεατών, ίσως και να παίρνουν και το κατιτίς τους, οι θίασοι αυτοί αποκτούν φήμη στην Αττική κι ο κόσμος περιμένει πώς και πώς την έλευση τους.

Ένας από αυτούς τους θιάσους είναι ο θίασος του Θέσπη. Ο Θέσπης δείχνει να έχει αρκετή έμπνευση για να ξεχωρίσει το όνομα του από τον υπόλοιπο θίασο και να συγκεντρώσει μόνος του την προσοχή του κοινού. Αντιλαμβάνεται το ενδιαφέρον που προκύπτει από αυτή την καινοτομία και παίρνει πάνω του μεγαλύτερους «ρόλους», αφηγούμενος ιστορίες. Εισάγει την έννοια του διαλόγου μεταξύ του ιδίου που αφηγείται την ιστορία και του χορού, του υπόλοιπου θιάσου που απαντά, σχολιάζει και δίνει το πλαίσο του μύθου. Είναι πασίγνωστος στην Αττική κι όλοι περιμένουν πώς και πώς πότε θα περάσει από το χωριό τους για να αρχίσουν το κέφι.

Μεθυσμένος ίσως από τη δόξα του και την αγάπη του κοινού του ο Θέσπις ψάχνει τρόπους να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού του και να αυξήσει την προσοχή του. Αποφασίζει λοιπόν να τολμήσει το αδιανόητο, ταυτιζόμενος στις γιορτές με το ρόλο του ίδιου του Διονύσου. Ανεβαίνει στις αυτοσχέδιες σκηνές και υποδύεται τον ίδιο το θεό, αναπαριστώντας το Θείο Δράμα του τεμαχισμού και της Ανάστασης του. Συνδιαλέγεται με τους χορευτές του, που τριγυρίζουν γύρω του, ντυμένοι Σάτυροι και Φαύνοι και προσφέρει στον κόσμο μία μοναδική στιγμή, καθώς αυτός παρακολουθεί μπροστά του την αναπαράσταση του Θείου Δράματος.

Στην πόλη επικρατεί πανικός. Το τόλμημα του Θέσπη μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Όλοι θέλουν να τον δουν και να τον παρακολουθήσουν. Μεθυσμένοι και επηρεασμένοι από το Δράμα οι χωρικοί παραδίδονται σε μεθύσια και όργια άνευ προηγουμένου. Η έκσταση και το μεθύσι για τους αρχαίους είναι συνυφασμένα με την αποχώρηση από την καθημερινότητα και τα πεζά στοιχεία της καθημερινής ζωής. Είναι μέρος της «ανάστασης» της ψυχής και του περάσματος της σε μία άλλη κατηγορία ύπαρξης.

Γεγονός είναι όμως ότι όπως σε κάθε εποχή λίγοι άνθρωποι βλέπουν αυτά τα όργια συμβολικά. Οι περισσότεροι κρατάνε σαν ηθικό δίδαγμα ότι κάποια στιγμή η ζωή τελειώνει και «ποιος ξέρει τι θα είμαστε μετά;». Τα όργια και οι τελετές είναι μία δικαιολογία για την έξαρση των σεξουαλικών παθών και η υποδαύλιση τους από το Θέσπη, που θυμίζει ότι ο θάνατος έρχεται για όλους, εξαπλώνει ένα κύμα οργιαστικής γιορτής στην Αθήνα. Οι προύχοντες της πόλης θορυβούνται. Το πλήθος μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτο. Η ιστορία του Διονύσου δε γίνεται κατανοητή από τον απλό χωρικό ως ιστορία ανάστασης, αλλά περισσότερο ως ιστορία θανάτου και γιορτής. Με το να αναπαριστά το Διόνυσο, ο Θέσπις δοκιμάζει για τη δική του δόξα να βγάλει προς τα έξω ένα μυστικό που έπρεπε να διδάσκονται μόνο οι μυημένοι, γιατί, αν έβγαινε προς τον απλό λαό, η παρεξήγηση του θα έφερνε τα αποτελέσματα που έβλεπαν όλοι τώρα μπροστά τους. Ποιος ξέρει άλλωστε από πού είχε μάθει κι ο ίδιος αυτά που αναπαριστούσε κι αν τα αναπαριστούσε σωστά ή έλεγε στον κόσμο άλλα αντί άλλων.

Ο Σόλων είναι τότε άρχοντας της Αθήνας. Γνωστός για τη σοφία και τη σύνεση του διατάζει να φέρουν μπροστά του το Θέσπη. Τον επιπλήττει για την ύβρι του και τον ρωτάει πού βρήκε το θράσος να παρουσιάζει τόσα ψέματα στον κόσμο. Δε φτάνει όμως πια μόνο αυτό. Πρέπει με κάποιο τρόπο να αποκατασταθούν κάποιες αλήθειες στα μάτια των χωρικών. Δεν μπορεί τα Μυστήρια να προωθούν τις ξέφρενες οργιαστικές απολαύσεις, χωρίς βαθύτερο νόημα και ουσία. Οι επιφανέστεροι των Αθηνών στρέφονται στο πρόσωπο ενός από τα εξέχονται μέλη τους, στο πρόσωπο του Αισχύλου. Σε αυτόν αναθέτουν το βαρύ φορτίο να πει σωστά την ιστορία, αλλά και να κρατήσει μακριά από τους αμύητους αυτά που δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν και να ξέρουν.

Στο δεύτερο μέρος: Η συνεισφορά του Αισχύλου στην Αρχαία Τραγωδία

Posted in Άρθρα | Tagged | Σχολιάστε

Η Αστρολογία και το Προσωπικό μας Συμβόλαιο Ζωής…

cc_20912Στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας είδαμε γενικά πώς η Συμβουλευτική Αστρολογία διαφοροποιείται από την λεγόμενη Αστρολογία των Γεγονότων, την Αστρολογία δηλαδή που επικεντρώνεται στην πρόβλεψη των συμβάντων. Εξηγήσαμε πως στη Συμβουλευτική Αστρολογία οι πλανήτες είναι δυνάμεις πιο προσωπικές, πρότυπα στα οποία καταφεύγουμε για έμπνευση σε δύσκολες στιγμές στη ζωή μας, αποθέματα γνώσης και ενέργειας που μας επιτρέπουν να ξεπεράσουμε κρίσεις και να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις ζωής.

Σε συνέχεια των δημοσιεύσεων εκείνων θα πρέπει καταρχήν να πούμε ότι παραδοσιακά η Αστρολογία είχε δύο προσεγγίσεις επί του λεγόμενου «Υποκειμένου». Η προσέγγιση της Σύγχρονης Αστρολογίας, που βασίζεται όπως είδαμε και στο προηγούμενο άρθρο ( Η φιλοσοφία της Αστρολογίας – Εξηγώντας τα Αρχέτυπα ) στη διατύπωση του Άλαν Λήο, θεωρεί ως Υποκείμενο (άρα και Φορέα του Προτύπου) τον Πλανήτη. Ωστόσο υπάρχουν και προσεγγίσεις πιο παραδοσιακές που θεωρούν Φορέα του Υποκειμένου τον Οίκο.

Κλασσικό παράδειγμα τέτοιας προσέγγισης στην Αστρολογία των Γεγονότων είναι η Ωριαία Αστρολογία, όπου ο σύζυγος για παράδειγμα αναπαρίσταται πρωτίστως από τον 7ο οίκο και δευτερευόντως από τον κυβερνήτη του.

Στην περίπτωση της Συμβουλευτικής Αστρολογίας οι Οίκοι είναι κι αυτοί Πρότυπα, αλλά αυτή τη φορά όχι Πρότυπα Δυνάμεων όπως οι Πλανήτες. Είναι Πρότυπα Ρόλων. Με άλλα λόγια αν η θέση του Άρη στο γενέθλιο χάρτη μου μπορεί να δείχνει πώς αντιλαμβάνομαι ως Πρότυπο την Έκφραση της Δύναμης, η θέση του 1ου οίκου στο χάρτη μου μπορεί να δείχνει πώς αντιλαμβάνομαι ως Ρόλο την Εμφάνιση και τη Συμπεριφορά μου. Με παρόμοιο τρόπο ο 2ος οίκος μπορεί να δείχνει πώς αντιλαμβάνομαι ως Ρόλο τη Χρήση των Εργαλείων Ζωής μου (π.χ. είμαι Λεφτάς και τα Σκορπάω), ο 3ος οίκος πώς αντιλαμβάνομαι ως Ρόλο το συμπαραστάτη οικογενείας, κλπ, κλπ.

Δε συνεχίζουμε με την Ανάλυση των Οίκων, γιατί εδώ είναι ακριβώς το σημείο καμπή. Κι αυτό γιατί, αν και υπάρχουν συνισταμένες Ρόλων που λίγο πολύ οι περισσότεροι άνθρωποι κινούμαστε (κι από τις οποίες συνισταμένες έχουν προκύψει κι οι παραδοσιακές ερμηνείες των οίκων), στη Συμβουλευτική Αστρολογία, η υπέρβαση που γίνεται είναι ότι θεωρείται ότι καθένας από μας αντιλαμβάνεται αυτούς τους ρόλους διαφορετικά.

Ζητούμενο λοιπόν μεταξύ άλλων της Ανάλυσης με έναν Πελάτη είναι να καθίσει ο Συμβουλευτικός Αστρολόγος μαζί του και να δει πώς Αυτός αντιλαμβάνεται τους Ρόλους που αντιστοιχούν στους δώδεκα οίκους του ζωδιακού. Πώς αντιλαμβάνεται τον 5ο οίκο; Ως διασκέδαση; Ως προσωπική δραστηριότητα; Ως φλερτ; Ως τζόγο; Ως γέλιο με τα παθήματα των άλλων; Ως ψευδο-αίσθηση ή αληθινή αίσθηση ανωτερότητας; Πώς ακριβώς;

Αν γενικεύαμε την παραπάνω διατύπωση θα λέγαμε στην πραγματικότητα ότι, ενώ στην παραδοσιακή Αστρολογία έχουμε κάποιες λέξεις κλειδιά για κάθε πλανήτη ή οίκο, σε ατομικό επίπεδο καθένας από μας εκφράζει μία ή δύο το πολύ από αυτές τις λέξεις κλειδιά. Έτσι για τον καθένα από μας παγιώνεται κάποια στιγμή στη ζωή μας μία συγκεκριμένη άποψη για το τι είναι ο 5ος οίκος ή ο 2ος ή ο 1ος.

Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που στις αστρολογικές συζητήσεις υπάρχουν ατέλειωτες διαφωνίες για την φύση των αστρολογικών συμβόλων. Γιατί μπορεί σε επίπεδο γεγονότων να υπάρχει πάντα ο παράγοντας του ίδιου του γεγονότος που επιβεβαιώνει ή δεν επιβεβαιώνει μία εικασία, στην προσωπική θέαση του καθενός δεν υπάρχει τέτοια στατιστική επιβεβαίωση, παρά μόνο το προσωπικό βίωμα.

Από την άλλη όπως έχουμε γράψει και στο άρθρο μας για την επίδραση του Αστρολόγου στις Αστρολογικές Προβλέψεις , ακόμα και στη διατύπωση των προβλέψεων έχει επίδραση αυτή η προσωπική θέαση των πραγμάτων, απλά εκεί έχουμε πάντα το τελικό κριτήριο του αποτελέσματος να μας δικαιώνει ή όχι.

Για να ξαναγυρίσουμε τώρα στο θέμα της Συμβουλευτικής Αστρολογίας θα πρέπει να πούμε ότι η Ανάλυση που έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζει ο ίδιος ο Αναλυόμενος τους Ρόλους που συμβολίζουν οι Οίκοι στο Χάρτη του μοιάζει στα δικά μου μάτια τουλάχιστον αρκετά συγγενής με την Ανάλυση που γίνεται στο θέμα των Ονείρων. Κι αυτό, γιατί όπως και στα Όνειρα, υπάρχει μεν μία γλώσσα υπόβαθρο που ερμηνεύει τα σύμβολα που βλέπουμε, ωστόσο, στην τελική διαμόρφωση της η γλώσσα των Ονείρων είναι προσωπική.

Θυμάμαι για παράδειγμα τη Laura Day στο βιβλίο της «Η διαίσθηση και πώς να την αποκτήσετε» που ανέφερε περιπτώσεις συμβόλων που για τον κάθε άνθρωπο σήμαιναν κάτι διαφορετικό. Ή για να αναφέρω και άλλο παράδειγμα θα επικαλεστώ και την Carolyn Myss που στο βιβλίο της Ιερά Συμβόλαια αναφέρει βιωματικά τι σήμαινε για τα όνειρα της το Αεροπλάνο.

Ο προσωπικός χαρακτήρας της γλώσσας των Ονείρων μπορεί να επιβεβαιωθεί βιωματικά μόνο από μας. Μόνο εμείς δηλαδή μπορούμε να δούμε εκ του αποτελέσματος τι συμβαίνει όταν βλέπουμε στο όνειρο μας κάτι συγκεκριμένο.

Με τον ίδιο τρόπο και οι Ρόλοι και οι Δυνάμεις (Οίκοι και Πλανήτες) στο χάρτη μας, βιώνονται πάντα μέσα από ένα προσωπικό τρόπο. Ο 5ος οίκος μπορεί να είναι ο οίκος της προσωπικής διάκρισης αλλά μπορεί και του κάνω ότι αρέσει στους άλλους (από το να είμαι ηθοποιός και να αρέσω, μέχρι να είμαι πεταλουδίτσα της νύχτας). Τα δύο αυτά μπορεί να είναι πλευρές του ίδιου νομίσματος (κι η πεταλουδίτσα νιώθει διάκριση όταν το κάνει).

Όμως σαν Ρόλος βιώνεται από τον καθένα μας ξεχωριστά. Και διαφορετικά. Και μέρος της Συμβουλευτικής Ανάλυσης είναι η διαπίστωση του τι Ρόλο νομίζει ότι πρέπει να παίξει καθένας από μας όταν έρχεται σε επαφή με πράγματα του εκάστοτε Οίκου.

Δείτε επίσης…

Τι είναι η Συμβουλευτική Αστρολογία
Το ωροσκόπιο ως δείκτης ελευθερίας και αυτοπραγμάτωσης
Η φιλοσοφία της Αστρολογίας – Εξηγώντας τα Αρχέτυπα

To άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην ιστοσελίδα Astrology.gr και αναδημοσιεύτηκε εδώ με την άδεια του γράφοντος και συγγραφέα.

Posted in Άρθρα | Tagged | Σχολιάστε

Το βιβλίο «Ψυχολογική Αστρολογία» διαθέσιμο και στο Readpoint

To βιβλίο των Εκδόσεων IL Piccolo του Βασίλη Παπαδολιά «Ψυχολογική Αστρολογία», τώρα διαθέσιμο και σε ηλεκτρονική έκδοση από το Readpoint. Επισκεφτείτε το σύνδεσμο για την ηλεκτρονική αγορά σας. http://www.readpoint.com/book.aspx?id=706987

Posted in Εκδόσεις | Tagged | Σχολιάστε

Καρκίνος: Το σπίτι και η ανθρώπινη οικογένεια

του Philipp Lindsay

(μετάφραση Βασίλης Παπαδολιάς)

Αρχική δημοσίευση στο σύνδεσμο http://esotericastrologer.org/newsletters/cancer-2017-home-family-grenfell-london-britain-democracy-william-blake/

(η δημιουργία της Εύας)

Φράση κλειδί του Καρκίνου
«Κτίζω ένα φωτισμένο σπίτι και μέσα σε αυτό κατοικώ»


Καρκίνος: Το σπίτι και η ανθρώπινη οικογένεια

Ο Καρκίνος είναι ενσωματωμένος στο αρχέτυπο της Εύας, της πρώτης γυναίκας που γέννησε την Ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια της Ατομικοποίησης – γι’ αυτό και το σύμβολο της είναι η Σελήνη, η κατασκευαστής της κάθε φόρμας στη φύση. Η Εύα είναι επίσης ο νους, συμπληρώνοντας την τρίτη ακτίνα της ενεργού νοημοσύνης που περνά μέσα από τον Καρκίνο:

«Η Εύα είναι το σύμβολο της φύσης του νου και του νου του ανθρώπου που ένιωσε έλξη από την γοητεία της γνώσης που θα μπορούσε να αποκτήσει μέσα από την εμπειρία της ενσάρκωσης. Γι’ αυτό η Εύα πήρε το μήλο της γνώσης από το ερπετό της ύλης και ξεκίνησε την μεγάλη ανθρώπινη προσπάθεια του πειραματισμού, της εμπειρίας και της έκφρασης» (1)

Η Εύα είναι η «πρώτη όψη» της θεϊκής τριάδας – Εύα (1), Ίσιδα (2) και Μαρία (3) – που αντιπροσωπεύει τα τρία επίπεδα της προσωπικότητας: νοητική, συναισθηματική και σωματική. Πιο απλά, η Εύα είναι η μητέρα, το σπίτι και η οικογένεια, που δίνει έμφαση στην τροφή, την προστασία και την συναισθηματική ευαισθησία. Το σπίτι ή ο χώρος που ζούμε είναι η βάση από την οποία ξεκινάει η ζωή και προσφέρει μία άγκυρα σταθερότητας για να προχωρεί κανείς στους στόχους ζωής του να είναι γονιός, να έχει οικογένεια, καριέρα, δημιουργικότητα και επαφή με την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Έφηβοι από το Αφγανιστάν, Βελιγράδι 2017

Ο Καρκίνος είναι η ζεστή και άνετη φωτιά στο σπίτι, η εστία. Ωστόσο για άλλους το σπίτι είναι απλά μία κατάσταση του νου, όταν το να αναζητά κανείς οπωσδήποτε να έχει ένα κεραμίδι δεν είναι προτεραιότητα του. Το σπίτι για κάποιους μπορεί να είναι απλά ένα είδος νομαδικής ζωής, όπου η προοπτική επέκτασης του νου και αυθόρμητων εμπειριών ξεπερνούν την συμβατικότητα και τη συσσώρευση πραγμάτων που ζητά μερικές φορές η καθημερινότητα.

Το σπίτι μπορεί να είναι το να ζει κανείς σε άλλη χώρα από αυτή που γεννήθηκε, η οποία έχει μία εξωτική γοητεία ή απλά το να είναι κανείς όπου «αισθάνεται σαν το σπίτι του». Μερικοί βρίσκουν τον πλανήτη Γη τόσο ξένο, που θα προτιμούσαν να κατοικήσουν σε άλλον πλανήτη ή άλλο ηλιακό σύστημα – πραγματικά, μερικοί πιστεύουν επίσης ότι προέρχονται από αυτούς τους κόσμους!

Πολλοί άνθρωποι δεν ορίζουν πού θα ζήσουν και αναγκάζονται από την φτώχεια και τις καταστάσεις να ζήσουν στους δρόμους ή το αμάξι τους – ένα αυξανόμενο φαινόμενο στα «πλούσια» Δυτικά κράτη. Άλλοι από χώρες που έχουν εμπλακεί σε πολέμους, αναγκάζονται να καταφύγουν σε άλλες χώρες – να γίνουν πρόσφυγες, χωρίς σπίτι, χωρίς τα στοιχειώδη για τη ζωή, τη σιγουριά ενός καταφυγίου, τροφή και οικογένεια. Αυτό έχει γίνει ένα ιδιαίτερα επίμονο ζήτημα τα τελευταία χρόνια και έχει αναλυθεί σε παλιότερα newsletter του συγγραφέα Homeless USA (2012)European Refugee Crisis (2015) και Refuge and Refugee (2016).

Οι πρόσφυγες ενεπλάκησαν επίσης στο ζήτημα της φωτιάς στον Πύργο του Γκρένφελ στο Λονδίνο πρόσφατα (14/6/2017),  όπου η πλειοψηφία των και των θυμάτων ενοίκων και των θυμάτων ήταν μετανάστες ή πρόσφυγες. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου περάσματος του Ήλιου από τον Καρκίνο πολλές προσπάθειες έγιναν να μετοικήσουν τους εκτοπισμένους ανθρώπους.

Πράγματι ο εκτοπισμός είναι μία λέξη που προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στον Καρκίνο, καθώς μπορεί να φέρει χάος σε αυτό που αλλιώς θα ήταν ένας σταθερός και δομημένος κόσμος. Οι ακτίνες 3 και 7 περνάνε μέσα από τον Καρκίνο και προσφέρουν εκείνη τη σταθερότητα και δομή που συμβάλλουν στο να είναι αυτό το ζώδιο κατάλληλο στο να βρίσκει πόρους.

Η τρίτη ακτίνα της Ενεργού Νοημοσύνης είναι η μητέρα, η μήτρα (το μάτριξ) – που κυβερνιέται παραδόξως από τον Κρόνο, τον πατέρα, που του δίνει την ικανότητα να παράγει, να οργανώνει και να δομεί ιδέες και σκέψεις σε μορφές – μία σκεπτομορφή, ένας τρόπος ζωής, ένα μποστάνι λαχανικών ή ένα σπίτι για να ζει κανείς μέσα σε αυτό.

Η έβδομη ακτίνα της Τελετουργικής Τάξης δίνει ακριβώς αυτό, την ικανότητα να βάζει σε τάξη, να οργανώνει, να προγραμματίζει και να σχεδιάζει, να εισάγει το πνεύμα στην ύλη – Ο Θεός γεωμετρεί. Τόσο η ακτίνα 3 όσο και η 7 είναι ένας άριστος συνδυασμός για να δουλέψει κανείς με την ενέργεια (πράνα) που ονομάζεται χρήμα, συμπληρώνοντας έτσι την ικανότητα του Καρκίνου να χειρίζεται κάθε είδους πόρους. Παρομοίως με τον πολικό αντίθετο του τον Αιγόκερω και το Ζυγό, που επίσης αφήνουν να περνάνε από μέσα τους οι ακτίνες 3 και 7.

Όσον αφορά τον Ποσειδώνα, τον εσωτερικό κυβερνήτη του Καρκίνου, αυτός συμβολίζει τη φαντασία, αυτά που φανταζόμαστε, αλλά και την εμπειρία του οράματος. Για τα παιδιά που μεγαλώνουν το το να δημιουργούν πράγματα στη φαντασία τους επιτρέπει να την ασκούν δημιουργικά μέσω του παιχνιδιού, δίνοντας στη συναισθηματική τους φύση ένα δημιουργικό εργαλείο. Στην κατώτερη έκφραση του ο Ποσειδώνας είναι η προσκόλληση και ο εθισμός του Καρκίνου με το φαΐ ή με ουσίες που «τρέφουν την πεινασμένη καρδιά». Είναι επίσης το είδος της φαντασίας που είναι ασαφής και μοιάζει με ονειροπόληση. Ο Καρκίνος φτιάχνει το σκεύος – είτε είναι μία γυναικεία τσάντα ή μια μπανιέρα ή μια πόλη ή μία γεωμετρική μορφή για να στεγάσει ένα όραμα. Ένα παράδειγμα λειτουργίας του Καρκίνου κατ’ αυτόν τον τρόπο με το συνδυασμό των ακτίνων 3 και 7 και του Ποσειδώνα είναι ο καλλιτέχνης William Blake (ανάλυση του υπάρχει στον αρχικό αγγλικό σύνδεσμο στο κάτω μέρος του άρθρου και επίκειται μετάφραση του και από τον μεταφραστή του παρόντος).

Ο Καρκίνος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε αυτές τις βασικές αναγκαιότητες της ζωής, γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα δημοφιλή τα διάφορα TV Show που ασχολούνται με τη μαγειρική, την ανακαίνιση σπιτιών και κτηρίων. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι το βρετανικό  Grand Designs, που το παρουσιάζει ο Kevin McCloud. Η ιδέα γι’ αυτό το πρόγραμμα ξεκίνησε στο ζώδιο του Ταύρου, ενός ζωδίου που σχετίζεται με τον Καρκίνο μέσω της έξαρσης της Σελήνης και της κυριαρχίας της στα δύο αυτά ζώδια αντίστοιχα. Η Βρετανία μάλιστα έχει προσωπικότητα στο ζώδιο του Ταύρου.

Ο Ταύρος εκπροσωπεί τη γη και τη σταθερότητα και είναι άλλο ένα «θηλυκό» ζώδιο σαν τον Καρκίνο, με τον οποίο έχουν αρκετά κοινά. Ο McCloud είχε Ήλιο και Σελήνη στον Ταύρο και Αφροδίτη στους Διδύμους και ήταν ειδήμων στο να συνδέει μεταξύ τους διαφορετικούς ανθρώπους. (Μήπως είχε Καρκίνο ωροσκόπο;) Έχει ενδιαφέρον ότι στα πλαίσια αυτού του πνεύματος του να ζει κανείς στους δρόμους ή σε ξένες χώρες, είχε δημιουργήσει και μία άλλη εκπομπή, Escape to the Wild, ακολουθώντας οικογένειες που εγκατέλειπαν τη ζωή τους στην πόλη για μία νέα ζωή σε απομακρυσμένες περιοχές ανά τον κόσμο.

Το Βόρειο Σέλας πάνω από τη Νορβηγία

Αυτή η συμπεριφορά του περιπλανώμενου είναι στο πνεύμα του ανήσυχου Δίδυμου (που κυβερνάει την ψυχή της Βρετανίας), που ψάχνει διαρκώς νέες εμπειρίες οι οποίες συμβολίζοντας στο πολικά αντίθετο ζώδιο του Τοξότη. Ο Τοξότης είναι αρκετά διαφορετικός από τον Καρκίνο (φωτιά και νερό) – αυτά τα δύο ζώδια εύκολα οδηγούνται σε σύγκρουση. Ο Καρκίνος μπορεί να είναι συντηρητικός και να μένει στο σπίτι, επιφυλακτικός στο να απομακρύνεται από το άμεσο περιβάλλον του, ενώ ο Τοξότης νιώθει ακαταμάχητη έλξη από το άγνωστο!

Ο William Blake ήταν Τοξότης με ωροσκόπο Καρκίνο (όπως είναι και η πρωτεύουσα των ΗΠΑ, Ουάσινγκτον) και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προσπάθησε να συμφιλιώσει αυτές τις δύο δυνάμεις με την ιδιαίτερη δημιουργικότητα του ταξιδεύοντας στο επίπεδο της συνείδησης, ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στο Λονδίνο. (Συμπτωματικά ο Ήλιος σε αυτή την Πανσέληνο του Καρκίνου θα είναι σε σύνοδο με τον ωροσκόπο του Blake στις 18 μοίρες του Καρκίνου.)

«Δώστε μου τους ταλαιπωρημένους, τους φτωχούς, τις μάζες που συμπιέζονται και λαχταρούν να αναπνεύσουν ελεύθερα …”

Καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες και μαθήματα μέσα στον κύκλο των ενσαρκώσεων, αλλά ένα σταθερό σπίτι δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς σε καμία ψυχή. «Σπίτι είναι όπου βρίσκεται η καρδιά» δείχνει να λέει η ρήση του Καρκίνου «Χτίζω ένα φωτισμένο σπίτι και μέσα εκεί κατοικώ». Αυτή θα πρέπει να είναι μία συμβολική έκφραση για κάθε άνθρωπο και για τη Μητέρα Γη συνολικά:

«Είσαι σε διαδικασία ενσάρκωσης, ακολουθείς το δρόμο που επέλεξες. Είναι το σπίτι που βρίσκεσαι φωτισμένο ακόμα; Είναι ένα φωτισμένο σπίτι ή μια σκοτεινή φυλακή; Αν είναι ένα φωτισμένο σπίτι, θα προσελκύσεις στο φως και τη ζέστη του όλους όσους είναι γύρω σου και η μαγνητική έλξη της ψυχής σου, που η φύση της είναι το φως και η αγάπη, θα σώσει πολλούς.

Αν είσαι ακόμη μία απομονωμένη ψυχή, θα πρέπει να περάσεις μέσα από τον τρόμο της ακόμη μεγαλύτερης απομόνωσης και μοναξιάς, περπατώντας μόνος στη σκοτεινή οδό της ψυχής. Ωστόσο αυτή η απομόνωση, η μοναξιά, η χωριστικότητα στην σκοτεινή νύκτα είναι όλα μέρος της Μεγάλης Πλάνης» (2)

Ο Καρκίνος είναι επίσης κυβερνήτης των δύο πρωτευουσών των ΗΠΑ, της Ουάσινγκτον και της Νέας Υόρκης. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο έκαναν σπίτι τους αυτό το έθνος. (Δες τα παρακάτω newsletter γι’ αυτά τα θέματα: Cancer in the USA: Washington and New York City and Born on the 4th of July: United States of America.

Καρκίνος: Το κλάμα της Μητέρας Γης

Στο δρόμο προς ένα χωράφι με αγρογλυφικά. Βρετανία 2014. (Δες προηγούμενη αναφορά σε αγρογλυφικά. Φωτογραφία του Συγγραφέα)

Ο Καρκίνος είναι η Μητέρα Γη, που επιβλέπει οτιδήποτε όμορφο μας δόθηκε γενναιόδωρα πάνω στον πλανήτη, ειδικά αυτή την εποχή του χρόνου στο βόρειο ημισφαίριο, όταν το χρυσό στάχυ ωριμάζει – μία περίοδος γεμάτη ελπίδα, αισιοδοξία και ανα-δημιουργία. Υπάρχουν πολλά συναρπαστικής ομορφιάς μέρη πάνω στον πλανήτη, που προσφέρουν στοργή και έμπνευση στους ανθρώπους, όμως μειώνονται με μεγάλη ταχύτητα ή αλλοιώνονται από την έλλειψη φροντίδας.

Αυτές τις ειδυλλιακές περιοχές συχνά τις θεωρούμε δεδομένες, χωρίς να συνειδητοποιούμε την επικίνδυνη κατάσταση πάνω σε αυτόν τον ρημαγμένο πλανήτη. Οι περισσότεροι από μας γνωρίζουν την ατέλειωτη λίστα με τα περιβαλλοντολογικά προβλήματα, τα οποία είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης απληστίας, της άγνοιας και της απάθειας ή της έλλειψης σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων και του περιβάλλοντος.

Γη

  • Το μολυσμένο έδαφος από τοξικές γεωργικές πρακτικές, βιομηχανικά απόβλητα και λιπάσματα.
  • Τρόφιμα χωρίς διατροφική αξία και με τοξικές ουσίας ως αποτέλεσμα των ανωτέρω πρακτικών. Αποτέλεσμα η έλλειψη αιθερικής ζωτικότητας στην τροφή που προκαλείται εκτός των άλλων κι από τις διάφορες μεθόδους διατήρησης.
  • Το μονοπώλιο και η κατοχύρωση αποκλειστικών δικαιωμάτων (πατέντα) στα αποθέματα σπόρων προκειμένου να παραχθούν γενικά τροποποιημένα τρόφιμα που μεγιστοποιούν το κέρδος αλλά αδυνατίζουν την ανθρώπινη ιδιοσυστασία.
  • Υπερβολική χρήση ζάχαρης, πρόσθετων στις τροφές και βλαβερών ουσιών σε μεγάλη ποικιλία τροφίμων. Πολλά φάρμακα.
  • Εταιρίες εξόρυξης πετρελαίου που λειτουργούν χωρίς περιβαλλοντικά στάνταρντ και κάνουν ουρές για να ξεζουμίσουν την τελευταία σταγόνα πετρελαίου από το έδαφος.

Νερό

  • Μολυσμένα ποτάμια που πέφτουν στους ωκεανούς σε όλο τον κόσμο.
  • Έλλειψη καθαρού πόσιμου νερού και/ή ανάγκη να ταξιδεύει κανείς πολλά χιλιόμετρα για να το βρει και να το μεταφέρει σπίτι στα χέρια.
  • Επακόλουθα η δημιουργία πλαστικών μπουκαλιών για να μεταφέρεται το νερό, γιατί οι τοπικές πηγές δεν είναι ασφαλείς ή έχουν υπερβολικό φώσφορο. Αποτέλεσμα η ρύπανση με τα άδεια πλαστικά μπουκάλια – ένας ατελείωτος κύκλος.
  • Έλλειψη εγκαταστάσεων υγιεινής διαχείρισης αποβλήτων – πέταγμα τους στα ποτάμια και τους ωκεανούς. Τα ίδια για τα βιομηχανικά απόβλητα.
  • Κύματα από κόκκινη άλγη που δημιουργείται από γεωργικά λιπάσματα που πέφτουν στους ωκεανούς.
  • Καταβόθρες μεγέθους ηπείρων που επιπλέουν στους ωκεανούς (δες σχετικό άρθρο Continent-size cess-pools of plastic ).
  • Απόβλητα από χρησιμοποιημένα λάδια που ρίχνονται από τα πλοία στη θάλασσα.
  • Αποθέματα ψαριών που φθίνουν, μολυσμένα με χημικά, υδράργυρο και PCB. Ιχθυοτροφεία που ταΐζουν τα ψάρια με ζωικά προϊόντα, παράγοντας ακόμη πιο βλαβερή τροφή.
  • Όλα τα όντα στην διατροφική αλυσίδα της θάλασσας, από τα πουλιά έως και τους ανθρώπους επηρεάζονται. Πουλιά, δελφίνια και φάλαινες πεθαίνουν επειδή τρώνε πλαστικά (δες σχετικό άρθρο starved to death by eating plastic. )
  • Μηχανότρατες που οργώνουν τη θάλασσα, τραβώντας τα πάντα πίσω τους, κάνοντας ανείπωτη ζημιά στο βυθό της θάλασσας.

Αέρας

  • Εργοστάσια και εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας που εκπέμπουν εκατομμύρια τόνους τοξικά αέρα στην ατμόσφαιρα – που όπως και οι ωκεανοί εξαπλώνονται σε όλον τον πλανήτη.
  • Κυκλοφορία – δισεκατομμύρια αμάξια καίνε δισεκατομμύρια βαρέλια καυσίμων, που εκπέμπονται στην ατμόσφαιρα.
  • Χημικοί ψεκασμοί (δες σχετικό άρθρο Chem trails ) – Αμφιλεγόμενοι αεροψεκασμοί, καιρός που ελέγχεται γεω-μηχανικά, μόλυνση του εδάφους αλλά και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. (πολλά videos από ερευνητές και επιστήμονες.)
  • Κλιματική αλλαγή και παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας, «αέρια θερμοκηπίου» – ως αποτέλεσμα των προηγουμένων αλλά και μακροπρόθεσμων φυσικών κύκλων που συμβαίνουν έτσι κι αλλιώς.
  • Απερίσκεπτο πέταγμα αποβλήτων, άγνοια για μεθόδους ανακύκλωσης, ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά και στα αποκαλούμενα «αναπτυγμένα» έθνη. Άνθρωποι αποξενωμένοι από το περιβάλλον τους.
  • Απεχθείς τοξικές μυρωδιές που εισβάλλουν στο περιβάλλον, μη περιοριζόμενες στις βιομηχανικές περιοχές.
  • Ηχορύπανση: Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω, του θορύβου της κυκλοφορίας, της βιομηχανίας, των μηχανών, της έντασης της μουσικής, του πολέμου, του ανταγωνισμού για πόρους, πραγμάτων που επηρεάζουν όλα το νευρικό σύστημα της Γης με πολλούς παράφωνους ήχους.

Αιθερικό

  • Αόρατη μαγνητική ρύπανση από τους πομπούς μικροκυμάτων, όπως οι πύργοι ηλεκτρικής ενέργειας, τα κινητά τηλέφωνα, τα wifi, οι κεραίες, οι ακτίνες Χ, τα πυρηνικά απόβλητα.
  • HAARP: Κύματα χαμηλής και υψηλής συχνότητας που παρεμβαίνουν στο ηλεκτρικό πεδίο της Γης – επηρεάζουν τον καιρό και δημιουργούν «φυσικές» καταστροφές, εφαρμογές στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ηλεκτρομαγνητικός έλεγχος του νου, κλπ.

Αυτοί είναι μερικοί μόνο παράγοντας που έρχονται στο μυαλό, αν και υπάρχουν πολλοί περισσότεροι!. Σαν γιατρός, αν συνυπολογίσω όλους τους πλανητικούς παράγοντες, όπως θα εξέταζα ένα ανθρώπινο σώμα, είναι θαύμα που η Γη, ο «ασθενής» – είναι ακόμη ζωντανός. Είναι η διάγνωση τελειωτική ή μπορεί ο σχεδόν νεκρός ασθενής να επιστρέψει πίσω στη ζωή;

Μπορεί η Ανθρωπότητα να αναγεννήσει τον πλανήτη έγκαιρα, όπως ωρύεται η τραγουδίστρια Πάττυ Σμιθ στο “wrestle the earth from fools”; Πολλές πρωτοβουλίες έχουν ξεκινήσει βέβαια και αυτό είναι ενθαρρυντικό, αλλά θα εφαρμοστούν έγκαιρα οι αλλαγές για να αποφευχθεί μία πλανητική καταστροφή; Μερικά έθνη κάνουν δύο βήματα πίσω εξαιτίας των πολιτικών τους που είναι γεμάτες άγνοια και εξυπηρετούν συμφέροντα (σχετικό άρθρο self-serving environmental policies ). Οικονομικές αποφάσεις λαμβάνονται που μεγιστοποιούν το βραχυπρόθεσμο κέρδος χωρίς κανένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Και μέσα από αυτές θερίζουν το κάρμα τους και γίνονται θύματα αυτού που απέτυχαν να σταματήσουν – ενσωματώνονται στην περιβαλλοντολογική καταστροφή.

Αναφορές

(1) Esoteric Astrology, Alice A. Bailey. p.253.
(2) Esoteric Astrology, Alice A. Bailey. p.343.

Posted in Άρθρα | Tagged | Σχολιάστε