O Αστερισμός του Ωρίωνα και η σχέση του με τον Σείριο και τον Αλντεμπαράν.

O Αστερισμός του Ωρίωνα και η σχέση του με τον Σείριο και τον Αλντεμπαράν.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Τρεις σημαντικοί αστερισμοί αναφέρονται στην Εσωτερική Αστρολογία ότι σχετίζονται με την πνευματική εξέλιξη του κοντινού σε μας Σύμπαντος. Ο αστερισμός του Ωρίωνα σχετιζόμενος με τον αστερισμό των Διδύμων δίνει δύο σημαντικούς αστέρες, τον Μπελτεγκέζ και τον Ρίγκελ στην συλλογή των απλανών αστέρων που μας επηρεάζουν.

Ειδικότερα ο Μπελτεγκέζ (σημερινή θέση στον τροπικό ζωδιακό 29 Διδύμων) αναφέρεται και στα γραπτά της Εσωτερικής Αστρολογίας από τη δεκαετία του 1920 ως ένας σύστημα δεύτερης τάξης (2ης ακτίνας), που βρίσκεται μέσα στον αστερισμό του Ωρίωνα. Ο Μπελτεγκέζ είναι ένας γιγάντιος αστέρας, αν και όχι τόσο μεγάλος όσο ο Αντάρης, που εάν τοποθετούνταν στον Ηλιακό μας σύστημα εικάζεται ότι ίσως έφτανε και μέχρι την τροχιά του Δία.

Αν και σύστημα δεύτερης τάξης, ο Μπελτεγκέζ ανήκει στον αστερισμό του Ωρίωνα που έχει μία ευρύτερη θέση στην κοσμική οντότητα που κατά την εσωτερική αστρολογία συνδέει εφτά αστερισμούς. Κατέχει τη θέση του Ηλιακού Πλέγματος σε Αυτόν για τον Οποίο δεν Μπορεί να Ειπωθεί Τίποτα με τα άλλα συστήματα αστερισμών να παίρνουν τις εξής θέσεις:

Η Μεγάλη Άρκτος – Το κέντρο Κεφαλής

Ο Σείριος – Το Κέντρο Άτζνα
Πλειάδες – Το Κέντρο του Λαιμού
Το Ηλιακό μας Σύστημα – Το Κέντρο της Καρδιάς
Ωρίων – Το Ηλιακό Πλέγμα
Αντάρης – Το Ιερό Κέντρο
Δράκων – Το Κέντρο της Βάσης

Από αυτή τη θέση εύκολα συνδέεται και με τις ενέργειες της 1ης ακτίνας, που συχνά εκφράζεται μέσω της 6ης. Όχι τυχαία στην αρχαία Αίγυπτο ο Ωρίων ήταν ο Όσιρις και ο Σείριος ήταν η Ίσις. Ως Όσιρις ο Ωρίων ήταν μεν ο Ήλιος αλλά και ο Πλούτωνας, καθώς προίστατο του κόσμου των Νεκρών, υποδηλώνοντας τη σχέση του με την 1η ακτίνα.

Το πραγματικά ενδιαφέρον όμως είναι το πώς ο Αστερισμός του Ωρίωνα «μεσολαβεί» όπως και οι Δίδυμοι άλλωστε για τη μεταφορά και τη σύνδεση της ενέργειας από τον Αλντεμπαράν στον Σείριο και αντίστροφα. Είναι η περίφημη ζώνη του Ωρίωνα που αποτελείται από τρία αστέρια που ευθυγραμμίζεται με με τον Λαμπαδία και τον Σείριο επιτρέποντας αυτή τη σύνδεση, έχοντας μάλιστα εκατέρωθεν της τους άλλους δύο αστέρες των Διδύμων τον Μπελτεγκέζ και τον Ρίγκελ. Κι είναι αυτή η ζώνη με την οποία από ότι λέγεται ευθυγραμμίστηκαν στην αρχαία Αίγυπτο και οι τρεις Μεγάλες Πυραμίδες.

Ιδιαίτερα σημαντικός λοιπόν αυτός ο αστερισμός από εσωτερικής σκοπιάς συνδέει την μεταφορά του Φωτός από τον Αλντεμπαράν του Ταύρου στο Σείριο και αντίστροφα. Κι όλα αυτά, ας μην ξεχνούμε βιώνονται από την ανθρωποτητα μέσα από τον κυβερνήτη του Ταύρου, τον πλανήτη Αφροδίτη, εκπρόσωπο όπως λέγεται του Σείριου στο Ηλιακό Σύστημα, ανώτερο εαυτό της Γης και προϊστάμενο πλανήτη του Νοητικού Πεδίου.

Και αν δεν ξέρετε ποιος είναι αυτός ο πλανήτης θυμηθείτε τα ονόματα με τα οποία τον αποκαλούμε και τα σύμβολα. Θυμηθείτε το Πεντάγραμμο (πεντάκτινος αστέρας) και τον παλιό καλό Εωσφόρο.

Advertisements
Posted in Άρθρα | Σχολιάστε

Ο πλανήτης Αφροδίτη και η φύση του

Ένας πλανήτης αρκετά δύσκολος και με πολλές διαφοροποιήσεις στην ερμηνεία του είναι ο πλανήτης της Αφροδίτης. Ίσως φταίει το γεγονός ότι κυβερνάει δύο ζώδια και έχει δύο φύσεις. Συμβαίνει αυτό με τους διττούς πλανήτες και γι’ αυτό ίσως αναζητείται συνήθως και κάποιος άλλος πλανήτης να κυβερνήσει το ένα από τα δύο ζώδια.

Παραδοσιακά η Αφροδίτη είχε τις διαστάσεις της Πάνδημου και της Ουράνιας. Η Πάνδημος μας θυμίζει τον Ταύρο με μία σειρά από ποιότητες που είναι αρκετά διαφωτιστικές. Ο Ταύρος δε λειτουργεί νοητικά με την έννοια της «εξυπνάδας», αλλά με την έννοια της φώτισης. Όσο δεν έχει φώτιση, είναι και θεωρείται από πολλούς ένα «αφελές» ζώδιο. Αγνό στις προθέσεις, που όμως λόγω της έλλειψης εμπειρίας και καθοδήγησης είναι δυνατόν να κάνει πολύ σημαντικά λάθη.

Μυθολογικά θα μπορούσε να αντιστοιχηθεί στην Εύα των Πρωτοπλάστων ή στην Πανδώρα της Ελληνικής Μυθολογίας. Η περιέργεια που σκοτώνει τη γάτα είναι το σημείο που αξίζει να εστιαστούμε εδώ. Η περιέργεια αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που ονομάζεται Ενδιαφέρον και οδηγεί στην Ταύτιση. Στο Εσωτερικό Σύστημα των Ροδόσταυρων είναι το 4ο υποπεδίο του Αστρικού που προκαλεί διχασμό ανάμεσα στο Ενδιαφέρον και την Αδιαφορία. Ενδιαφέρον σημαίνει βεβαίως και Συμπάθεια και Αντιπάθεια. Προσκόλληση είναι και τα δύο.

Υπό την έννοια αυτή η Αφροδίτη συνδέεται με την επιθυμία και εμμέσως και με τον επιθυμητικό νου. Επίσης συνδέεται με το Συμφέρον, όπως το βλέπει όμως ο νους που δεν έχει πάρει ακόμη τη φώτιση και «δεν ξέρει καν ποιο είναι το συμφέρον του». Απλά «νομίζει» ότι το ξέρει.

Η Αφροδίτη όμως δεν είναι χωρίς ελπίδα. Περιέχει μέσα της το κριτήριο του κάλλους και, αν το αναπτύξει μπορεί μέσα από αυτό να ανέλθει σε ανώτερα υποπεδία του αστρικού. Να αναγνωρίσει την αληθινή τέχνη ή να αγαπήσει το θείο. Αυτή είναι η Ουράνια Αφροδίτη που συνθέτει. Που σαν εσωτερικός κυβερνήτης των Διδύμων κατά το σύστημα της Μπέιλη δημιουργεί σύνθεση από τα αντίθετα.

Ποιο δρόμο όμως θα διαλέξει τελικά ο άνθρωπος; Το δρόμο της Πάνδημου ή το δρόμο της Ουράνιας Αφροδίτης; Η επιλογή ως ζήτημα είναι κι αυτή σχετιζόμενη με την Αφροδίτη. Γι’αυτό και συχνά αναφέρεται ότι σχετίζεται με το κέντρο της καρδιάς. Όπου θα γίνει η επιλογή συμπάθειας ή αντιπάθειας κι όπου θα γίνει η επιλογή να στραφούμε στα ανώτερα ή τα κατώτερα κέντρα.

Γενικά λοιπόν θα λέγαμε ότι η Αφροδίτη είναι ένα πολύπλοκο σύμβολο και δε συμβολίζει απλά την ομορφιά, την τσαχπινιά και πότε θα κάνουμε σεξ. Θέλει αρκετή παρατήρηση και μέσα μας και στους άλλους για να καταλάβουμε τη φύση της.

Posted in Άρθρα | Σχολιάστε

Τι είναι η Βιωματική Αστρολογία;

Ρωτάνε πολλοί τι είναι τέλος πάντων αυτή η βιωματική αστρολογία; Τι ρόλο παίζει; Βιωματική είναι η αστρολογία εκείνη, που σε αντίθεση με την αστρολογία της πρόβλεψης έχει σα στόχο την κατανόηση του τι συμβαίνει τώρα. Γιατί μου συμβαίνουν αυτά που μου συμβαίνουν; Πώς έχω φτάσει εδώ;

Ποιες δυνάμεις επενέργησαν στη ζωή μου; Τι μπορώ να κάνω από δω και πέρα; Η βιωματική αστρολογία χρησιμοποιεί την αστρολογική γλώσσα για να περιγράψει το τώρα και να προσπαθήσει να το ερμηνεύσει απαλύνοντας τον πόνο του ανθρώπινου πλάσματος που νιώθει ανυπεράσπιστος, δίνοντας λογική στο παράλογο και προοπτική στο τυχαίο.

Με τη βιωματική αστρολογία δεν προσπαθούμε να αποφύγουμε το πρόβλημα, όπως θα κάναμε στην πρόβλεψη (αλλάζοντας π.χ τοποθεσία ηλιακής επιστροφής ή επιλέγοντας την κατάλληλη στιγμή για μία πράξη). Με τη βιωματική αστρολογία είμαστε ήδη μέσα στο πρόβλημα και προσπαθούμε να το κατανοήσουμε και να ανακτήσουμε τον έλεγχο της ζωής και της λογικής μας.

Βιωματική αστρολογία είναι η αστρολογία του ανθρώπινου πλάσματος που παλεύει. Παλεύει να αποκτήσει έλεγχο στον εαυτό του, να δώσει νόημα στις πράξεις του, να ανέλθει μερικά βήματα παραπάνω από το να είναι απλά φτερό στον άνεμο. Κι όλα αυτά προσπαθεί να τα κάνει μέσα από την αυτοπαρατήρηση των αντιδράσεων του κι αυτών των άλλων με ερμηνευτικό εργαλείο την αστρολογική γλώσσα.

Στη λογική αυτή εντάσσεται άλλωστε κάθε τι που λέμε βιωματικό. Βιωματικό θέατρο, βιωματικές μέθοδοι διδασκαλίας, βιωματικά ψυχολογικά σεμινάρια, όλα αυτά έχουν σα στόχο πρωτίστως τη δική μας αυτοπαρατήρηση ακριβώς για να μπορέσουμε να βάλουμε σε μία τάξη τα πράγματα. Υπό την έννοια αυτή το μόνο που αλλάζει με την βιωματική αστρολογία είναι η μέθοδος. Ο στόχος παραμένει ο ίδιος.

Posted in Άρθρα | Σχολιάστε

Οι 4 Διαστάσεις του Κακού κατά την Ανθρωποσοφικη Θεώρηση

Οι 4 Διαστάσεις του Κακού κατά την Ανθρωποσοφική Θεώρηση

Κατά την ανθρωποσοφική θεώρηση η διάσταση του «κακού» έχει πολλές εκδηλώσεις προσωποποιημένες σε μορφές που αναγνωρίζουμε ως «σατανικές» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι ίδιες όμως αυτές «σατανικές» παρορμήσεις είναι και κίνητρα-προκλήσεις για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, συμβάλλοντας έτσι – ηθελημένα ή άθελα τους – στο θείο σχέδιο.

Μία πρώτη διάσταση του «κακού» υπό αυτή την έννοια, είναι η διάσταση του Εωσφόρου. Αυτή είναι η διάσταση εκείνη που απευθύνεται κυρίως στο ψυχονοητικό κομμάτι μας, προωθώντας την δίψα για γνώση, πειραματισμό και ατομική εμπειρία. Ως τέτοια καταναλώνει όλη την ενέργεια του Εγώ στη δίψα για «εμπειρία» και ωθεί στην αναζήτηση της ηδονής συναισθηματικής ή νοητικής μέσα στη ζωή. Επίσης αμφισβητεί εξουσίες και ομάδες και υπό αυτή την έννοια συνέβαλε στα αρχικά στάδια δημιουργίας της ανθρωπότητας στην Ατομικοποίηση καθώς αμφισβήτησε ότι «ο Θεός – ή σήμερα θα λέγαμε ο μπαμπάς κι η μαμά ή η κοινωνία – ξέρει καλύτερα τι είναι καλό για μας». Σκοπός της Εωσφορικής Διάστασης ωστόσο είναι ο άνθρωπος να αναζητήσει την ηδονή αυτή μακριά από το υλικό πεδίο, προκειμένου έτσι να είναι πιο ευάλωτος στην δύναμη της Εωσφορικής αυτής δύναμης που έχει έδρα το Αστρικό Πεδίο. Εκεί η Ψυχή του Ατόμου δεν έχει δύναμη να αντιμετωπίσει την Ηδονιστική Παρόρμηση και γίνεται Ενεργειακή Μπαταρία της Εωσφορικής Δύναμης, Αυτό είναι εκείνο που ονομάζουμε πρακτικά ότι ο Διάβολος «κλέβει την ψυχή σου». Προκειμένου να παρασύρει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την ηδονή εκτός του υλικού πεδίου, η διάσταση αυτή ενισχύει τη Φαντασία. Τη Φαντασία εκείνη που οδηγεί σε ικανοποίηση στο πεδίο του Νου, σε Ναρκισσισμό και Πνευματική ή Αισθηματική Αυτοϊκανοποίηση. Στην Αρχαία Ελλάδα η διάσταση αυτή ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μέσω των διονυσιακών γιορτών, όμως νικήθηκε τελικά από τον Ορθολογισμό των Φιλοσόφων, που κράτησαν γειωμένη τη Σκέψη των Αρχαίων Ελλήνων. Στη σημερινή εποχή μία τέτοια διάσταση «γοητείας» θα μπορούσε να είναι η ανάπτυξη της Εικονικής Πραγματικότητας, που θα έχει τελικό σκοπό οι άνθρωποι στο μέλλον να αναζητούν να μη ζουν πραγματικά, αλλά να αφήνουν τα σώματα τους να ατροφούν και να διάγουν το βίο τους σε μια εικονική διάσταση. Στην Αστρολογία θα λέγαμε ότι αυτή είναι περισσότερο η διάσταση του Ποσειδώνα.

Μία δεύτερη διάσταση του «κακού» που εκδηλώνεται στο υλικό πεδίο και συνεργάζεται με την Εωσφορική είναι η διάσταση του Αριμάν. Η διάσταση αυτή έχει σα στόχο να αυτοματοποιήσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων ώστε να γίνουν απόλυτα πειθήνιες και υπάκουες οντότητες και να συμπεριφέρονται ως τα ζώα, δηλαδή έχοντας ομαδική ψυχή. Η προσπάθεια αυτή συνεργάζεται με την Εωσφορική επειδή κάνει τις συνθήκες ζωής στη Γη τόσο δύσκολες, ώστε να αναζητά ο άνθρωπος διαφυγή στην Εικονική Πραγματικότητα και τη Φαντασία και να μην παλεύει για την Ατομική του Εκδήλωση μέσα στο Υλικό Πεδίο. Στην Αρχαία Εποχή η διάσταση αυτή εκδηλώθηκε όποτε δημιουργήθηκαν μεγάλες και αυστηρές αυτοκρατορίες, όπως η Ρώμη. Μία σύγχρονη διάσταση αυτής της δύναμης είναι η Παγκοσμιοποίηση, η οποία προσπαθεί να ομογενοποιήσει τους ανθρώπους και να δείξει ότι δεν υπάρχουν διαφορετικές επιλογές, αλλά όλοι κάνουν τα ίδια. Στην Αστρολογία θα λέγαμε ότι αυτή είναι περισσότερο η διάσταση του Πλούτωνα. Σκοπός της πίεσης αυτής που ασκείται είναι να αντιδράσει ο άνθρωπος, να σπάσει την ομογενοποίηση, να σπάσει τις συγκεντρωτικές δομές και να σπάσει την ακινησία.

Μία τρίτη διάσταση του Κακού που στρέφεται απευθείας εναντίον της Ατομικοποίησης του Ατόμου είναι η διάσταση του Αντίχριστου, ενώ τελευταία εμφανίζεται και μία τέταρτη διάσταση του «κακού» μέσα από την άλογη και άσκοπη αφαίρεση της ζωής που παρατηρούμε λόγου χάρη σε παράλογες εγκληματικές πράξεις στα αμερικάνικα σχολεία ή στις παράλογες επιθέσεις αυτοκτονίας στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτές τις δύο διαστάσεις του «κακού» όμως θα μιλήσουμε σε επόμενη δημοσίευση.

Posted in Άρθρα | Tagged , | Σχολιάστε

Αρχές Εσωτερικής Θεραπευτικής (της Dion Fortune)

Ηχητικό Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο της.

Posted in Βίντεο | Σχολιάστε

Η Κρίση στο Αστρικό Πεδίο και τη μετά θάνατον ζωή

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό που ξεκινήσαμε βασισμένοι στην εργασία του Ροντνει Κολλιν μαθητή του Ουσπενσκυ για την μετα θάνατον ζωή αξίζει να δουμε τώρα τι ειναι αυτή η περίφημη Κρίση που συμβαίνει οταν παρέλθει ο κύκλος της αντιστροφης θέασης της ζωής μας (όπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση ο χρόνος δουλεύει εδώ αντίστροφα) κι ενώ οι περισσότεροι απο μας φοβούμενοι την απώλεια του εαυτού μας αρνούμαστε να αφήσουμε το σώμα μας να ρευστοποιηθεί στην αστρική του ύλη και δαπανουμε όλη μας τη βούληση να κρατήσουμε τη μορφή του παρομοια με όπως θυμόμαστε τον εαυτό μας στη γήινη περίοδο.

Κάπου εκεί λοιπον έρχεται η ώρα της Κρίσης. Εκεί κλείνει ο χρόνος παραμονής μας στο αστρικό πεδίο και για μια στιγμή παγώνουν όλα. Για μια στιγμή η ζωή μας με τη Χρονική φορα που τη ζήσαμε κι η ζωή μας με την ανάποδη χρονική σειρά που την αναπολησαμε στο αστρικό πεδίο ενώνονται σε ένα. Σε μια στιγμή βλέπουμε τη ζωή μας κι απ την καλη κι απ την ανάποδη και αιτια κι αποτελέσματα ενώνονται σε ενα. Τοτε λοιπον προκύπτει το ερώτημα: Θα δεχτούμε την καταφανη πλέον ετυμηγορία των αιτιων κι αποτελεσματων ή γαντζωμενοι στην αποψη μας θα αρνηθούμε να αλλάξουμε;

Αν δεχτούμε την ετυμηγορία φευγουμε ευθύς αμέσως για την.επομενη ενσάρκωση χωρις περαιτέρω καθυστερήσεις, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε – διορθώσουμε ότι κάναμε λάθος. Αν ομως μείνουμε πεισματικά προσκολλημένοι στη δικη μας αποψη το Σύμπαν αναγκάζεται να μας υποβιβασει σε βαθμίδα. Λέει αφου έχεις κρυσταλλοιποιημενες απόψεις που δεν αλλάζουν θα πρέπει να αντιμετωπίσεις πιο σκληρές φυσικές δυνάμεις για να διαβρωθεί η αντίσταση σου. Κι επειδή αυτη η διάβρωση παίρνει καιρό αποσυρεσαι απο τις ανθρώπινες ενσαρκώσεις για κάποιο διάστημα κι αφου θες να εισαι σκληρός σα βράχος στις απόψεις σου επιστρέφεις στο φυσικό κόσμο ως … Βράχος.

Στην ουσία μας λέει δηλαδή ο Κολλιν ότι η περίφημη Κόλαση δεν ειναι παρα η πτώση στα Ταρταρα η τον Κάτω Κόσμο δηλαδή τον κόσμο των ορυκτών. Εκεί ως άλλοι Σισυφοι παραμένουμε χίλια χρονια μέχρι να διαβρωθεί η κρυσταλλοποιηση μας και να μας επιτρέπει αλλη μια ανθρώπινη ενσάρκωση. Γινόμαστε βραχάκι στη θάλασσα που το τρώει σιγά σιγά ο άνεμος και το κύμα.

Η προσέγγιση αυτή βέβαια διαφέρει παρασαγγας απο την πλατωνική και τη θεοσοφική που θεωρούν οτι τα χίλια χρονια τα περνούμε σε ανώτερα πεδία μέχρι να επανενσαρκωθουμε κι οχι στην κόλαση των βράχων. Να ομως που υπάρχει και μια άλλη οπτική γωνία στο θέμα που αντιστρεφει τις χρονικές αναλογίες και λέει οτι η ζωή στους ανωτερους κόσμους ειναι πιο σύντομη με τα μέτρα τα γήινα αλλα ο χρόνος εκεί κινείται πολυ πιο γρήγορα.

Εκτος απο τους ανεπιδεκτους μαθησεως τώρα και απ αυτούς που γυρνούν ευθύς αμέσως πισω στην ενσαρκωση υπάρχουν και κάποιοι άλλοι λιγοι που στο αστρικό πεδίο άφησαν τον εαυτό τους να ρευστοποιηθεί και να εισπράξει εμπειρίες και δεν προσπάθησαν να επιμείνουν στο Εγω τους.

Αυτοί οι λίγοι λοιπον τους δίνεται η δυνατότητα να προβιβαστουν σ έναν επόμενο κοσμο, τον πνευματικό. Και τι θα κάνουν εκεί;

Posted in Άρθρα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ο Χώρος στο Αστρικό Πεδίο και μετά το Σαρκικό Θάνατο

Ο Χώρος στο Αστρικό Πεδίο και μετά το Σαρκικό Θάνατο
Αν και υποσχεθήκαμε να μιλήσουμε για την ώρα της Κρίσης στο Αστρικό Πεδίο, ειναι ισως προτιμότερο να καθυστερήσουμε λιγο αυτη την αναφορά και να αναπτύξουμε λιγο ακομα το περιβάλλον στο Αστρικό Πεδίο που προηγείται της Κρίσης, δηλαδή στην ουσία το Καθαρτήριο.
Ένας ωραίος τρόπος να προσεγγίσουμε αυτο το θέμα ειναι να δουμε πως λειτουργεί ο Χώρος στο αστρικό πεδίο. Γιατι απο οτι φαίνεται έχει κι αυτος ενδιαφέρουσες ιδιότητες όπως κι ο Χρόνος που αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση.Οδηγό μας θα έχουμε και πάλι τον Ρόντνεϊ Κολλιν αλλα όπως θα δουμε σε αρκετά σημεία αυτος θα επιβεβαιώνεται και από άλλους.
Μας λέει λοιπόν ο Ρόντνεϊ Κολλιν οτι για το συνηθισμένο άνθρωπο υπάρχει ενα προβλημα με το Χώρο στο αστρικό πεδίο. Και το πρόβλημα ειναι οτι στην ουσία ο Χώρος δεν υπάρχει.Κι οταν λέμε δεν υπάρχει εννοούμε οτι δεν ειναι αντικειμενικά καθορισμένος και ανεξάρτητος απο μας. Στο χωρο των τριών διαστάσεων οταν βάλω μια καρέκλα σε μια θέση, δεν αλλάζει θέση, ουτε μέγεθος, εξαϋλώνεται ξαφνικά, ουτε αλλάζει σχήμα. Ξερω οτι η καρέκλα ειναι εκεί ακούνητη και θα καταλαμβάνει τον ίδιο χωρο στο δωμάτιο κι αν φυγω και ξαναγυρίσω (προσοχή για το βρέφος αυτο δεν ειναι δεδομένο το μαθαίνει με παιχνίδια όπως το «τζααα»)
Στο αστρικό πεδίο ομως η καρέκλα δεν ειναι καθόλου σταθερή σε σχήμα. Ειναι σα να ειναι απο λάσπη και μόλις τη βάλω στη θέση της μετά απο λιγο αρχίζει και μου λιώνει.Για να διατηρήσω το σχήμα της καρέκλας θα πρέπει να καταβάλλω προσπάθεια και να ασκήσω τη βούληση μου. Και ναι, εδω γίνεται αυτο δηλαδή επηρεάζω το σχήμα της καρέκλας με τη θέλησή μου.Τι θα γινόταν ομως αν άφηνα την καρέκλα να καταρρεύσει; Αν άφηνα την ύλη της να καταρρεύσει; Αν το έκανα αυτο, θα μου αποκαλυπτόταν ένας κόσμος πισω απο το κόσμο, όπως στον Νηο στο Ματριξ που άρχισε να βλέπει τα bits and bytes πισω απ τις μορφές των πραγμάτων.
Στην ουσία θα έβλεπα οτι ο αστρικός κόσμος δεν ειναι οριοθετημένος σε συγκεκριμένο χωρο αλλα διατρέχει την ύλη του τρισδιάστατου κόσμου. Το κορμί μου μπορει το μισό να ειναι στο ενα δωμάτιο και το αλλο μισό στο αλλο σαν οι τοίχοι να μην υπάρχουν σαν ο υλικος κοσμος να ειναι επίπεδος και να μην ορθώνονται τοίχοι.
Για σκεφτείτε ομως έναν άνθρωπο που μόλις ήρθε απο τον υλικό κόσμο και έχει συνηθίσει στο να έχουν τα αντικείμενα αντικειμενικη μορφή. Αυτος αν διαπιστώσει οτι το σωμα του ειναι μισό περασμένο μες το τοίχο, οτι μπορει να ξεχειλώσει το χέρι του να φτάσει στη γωνία του δωματιου ενώ ο ίδιος κάθεται στην καρέκλα, οτι μπορει να διαπεράσει εμπόδια που στον υλικό κόσμο δε θα μπορούσε ειναι πιθανόν να πάθει ενα πανικό; Γιατι αυτο; Γιατι αν αφεθεί να του συμβεί αυτο φοβάται οτι θα του ξεφύγει το σωμα του. Οτι καθώς τεντώνεται θα μείνει κανένα κομμάτι του πισω απ τη γωνια, οτι αν περάσει μεσα απ τον τοίχο θα σφηνωσει εκεί η κάτι αλλο. Η ακόμη χειρότερα οτι αν η πυκνότητα του μειωθεί παρα πολυ θα εξαυλωθει και θα πάψει να υπάρχει.
Η συνείδηση του η υλική δεν τον αφήνει δηλαδή να σκεφτεί οτι μπορει να υπάρχει ύπαρξη χωρίς σωμα.
Καθώς φοβάται λοιπον την αποσύνθεση του καταβάλλει τεράστια προσπάθεια με όλη του τη βούληση να κρατήσει το κορμί του οριοθετημένο, τα αντικείμενα που ήξερε στη μορφή που είχαν και στον υλικό κόσμο κοκ.Αναλωνει όλη του την ενέργεια να φτιάξει μια φούσκα που όλα θα ειναι όπως τ άφησε κι όπως τα θυμάται στη γη. Και μπορεί βεβαίως να μείνει πολλα χρονια έτσι μέχρι να έρθει η ώρα της Κρίσης. Αν ειναι λιγο πιο ανοικτός στις δυνατότητες του αστρικού πεδίου ομως θα αφήσει πισω του την ανάγκη να έχει καθορισμένη μορφή και θ αρχισει να μετακινείται σαν ρευστή μορφή μεσα στο αστρικό πεδίο χωρις να δαπανά όλη του τη βούληση στο να κρατήσει σταθερή τη μορφή του. Αντίθετα με το ρευστό του σωμα θα δοκιμαζει να ενωθεί με άλλες υπάρξεις για να μοιραστεί την ουσία τους και μαζί μ αυτήν την εμπειρία τους. Θα μπαίνει στα σώματα τους για να έχει την εμπειρία (να πως γίνεται η κατάληψη απ τα πνεύματα) η θα περνάει μεσα απο διαφορετικές πυκνότητες ύλης και θα γελάει με το αποτέλεσμα που θα έχει η διαφορετική πυκνότητα πανω του που θα το νιώθει κάπως σαν γαργάλημα.
Αν καταφέρει να ζήσει έτσι θα καταλάβει οτι ειναι περιττή η περιχαράκωση γύρω απο το Εγω του Σώματος κι οτι ειναι πολυ πιο ενδιαφέρουσα η ένωση με άλλες μορφές για χάριν της εμπειρίας. Δε θα λέει όπως στον υλικό κόσμο κάτσε να σε γνωρισω για να ενωθω μαζι σου, αλλα θα λέει κάτσε να ενωθω μαζι σου για να σε γνωρίσω.
Η νοοτροπία αυτη όπως καταλαβαίνετε εχει και σημαντικό όφελος για τη συνειδηση γιατι απεμπλεκεται απ τα κολλήματα του Εγω απ τα δικο μου και δικό σου και όλα τα συναφή. Αυτο που έχει σημασία ειναι η εμπειρία κι αυτή αυξάνεται όσο περισσότερο ενωνομαστε με τους άλλους άρα η ομαδική ζωή ειναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα απο την μοναχικη.
Κάπου εδω κολλάει και η αποψη του Σταινερ που είχαμε δει παλιοτερα οτι στον αστρικό κόσμο ο εγωιστής δεν μπορεί να δει τις άλλες οντότητες αλλα κλείνεται στον κόσμο του. Ενώ αυτος που χει μάθει να μοιράζεται, μοιράζεται και πιο εύκολα και το ίδιο το υλικό του κορμιού του.
Υπάρχουν ομως μας λέει ο Κολλιν κι αυτοί που ειναι ανεπίδεκτοι μαθησεως. Και μένουν προσκολημμενοι πιστα στις μορφές του υλικού κόσμου. Τι γίνεται μ αυτού; Θα το δουμε στην επόμενη ανάρτηση που θα χει το θέμα της Κρίσης.

Posted in Άρθρα | Tagged , , , , | Σχολιάστε